Lifelog

Alsof ik weer in Modling was, bijna tien jaar geleden. Ik wekte mezelf vanmorgen met een klap uit mijn enkel. Ik heb geen idee wat er gebeurde, maar ik weet alleen dat ik wakkerschrok door een keihard geluid, en toen een ongelooflijke pijn. Een knak in mijn enkel, zoals ik het in geen jaren gehad heb. Pijn kan je niet alleen voelen, maar ook horen, zien en proeven. Ik moest overgeven. Er zijn nog steeds naweeën nu, maar het gaat alweer beter. Mijn angst voor slapen is soms nog steeds gegrond, bleek vanmorgen. Waarom schrijf ik dit. Om te herinneren. Om dezelfde reden als toen ik een paar weken geleden schreef over pijnloos zijn. Dat wil ik nu lezen. Hoe dat was. Niet voor te stellen nu. Als ik ooit weer een uur of wat pijnloos zal zijn, lees ik dit terug, en hoop ik me niet te kunnen voorstellen hoe dit nu voelt.

Dan zit je op een dak van een gebouw, en dan besluit je om 6 uur zaterdagavond ‘we gaan liften’. Wat gebeurt er dan? Een reisverslag.

Om zeven uur zijn we (David, een goede Amerikaanse vriend) met een rugtasje op de rug, veel goede moed en onwetendheid naar een bezinestation gelopen, en onderweg over gehad waar we heen willen. We willen naar België is ons oordeel. Allebei nog nooit gelift hebbend, staan we bij een officiële liftplek, maar ja, een bordje ofzo hebben we niet. Maar uit een prullenbak steekt een bordje: BREDA. Dat is naar het zuiden. Doen we. Na drie minuten stopt en auto en zeggen ze dat het in Den Bosch veel leuker is, want daar is een JazzFestival, en daar gingen ze naartoe. Wij mee. Onze eerst lift ooit. In Den Bosch aangekomen om een uur of 8 is het echt heel erg gezellig, bandjes overal en David en ik zijn allang trots dat we zo ver gekomen zijn. Al rondstruinend zien we twee radioverslaggevers rondrennen, en we besluiten onze stoute schoenen aan te trekken en ik loop richting de geluidsman met mijn uitleg en vraag of we misschien op hun zender een oproep mogen doen over onze tocht naar België. Dat mocht. Ik was dus minuten lang te horen op een lokale zender en een oproep was gedaan, maar niemand kwam opdagen. De geluidsman wilde ons wel meenemen naar Tilburg, maar pas later op de avond. Dat werd 11 uur. 12 uur. 1 uur…Toen gingen we. Tot die tijd hadden we heerlijk rondgelopen bij het festival, en was het jammer dat we weggingen, maar Tilburg was toch wel weer een stapje dichterbij België! De man was in een goede bui, en besloot ons naar Breda te brengen, bij een goedkoop hotel (hij voelde zich een beetje naar dat we geen slaapplek ofzo hadden, en wilde ons niet zomaar ergens droppen) maar toen kon hij dat hotel niet vinden. Dus hij reed nog even door, tot aan het bezinestation voor de grens, onder Breda, bij iets met een -Donk. 2 uur ‘s nachts. Wij hadden het, ondanks gebrek aan slaapplekken en/of slaapzakken, uitzonderlijk goed naar onze zin, want we waren bij de grens! Tijdens onze feestvreugde zag ik drie meisjes naar een auto lopen met Belgische nummerborden en ben ernaartoe gegaan. Mogen wij mee naar Antwerpen? Ja hoor daar komen we langs. Dus weer zonder te wachten door Antwerpen. Maar ze gaan eigenlijk naar Brussel (meisje 1), Gent (meisje 2) en Oostende (meisje 3), plaatsje aan de kust. Aangezien ik mijn stoute schoenen toch aanhad, vroeg ik maar of we ipv Antwerpen mee naar Gent of Oostende konden. Dat kon.

Om 4 uur ‘s nachts stonden we in Oostende. In de regen. Geen idee waar we gingen slapen. Oh er is een zeilweekend gaande hier. Prachtige boten. Wat leuk. Kom, we gaan nog wakkere mensen op de boten vragen of we kunnen slapen op een boot! Bij onze tweede poging (bij de grootste en mooiste van allen) worden we door de kapitein hoogstpersoonlijk verwelkomd. We mogen in een prachtige luxueuze zaal op de banken slapen! Na een paar uur worden we gewekt, of we ontbijt willen. Heerlijk ontbeten, en toen uren door het stadje gelopen, genietend van alles wat gaande was, allerlei shows en happenings, allemaal voor dat weekend. Maar we moesten wel een keer terug. Een van de crew moet die dag naar Eindhoven. Wij vragen, wij mee. Dus gisteravond om 7 uur stonden we in Eindhoven. Na onze langste wachttijd (14 minuten:)) hebben we een lift, weer naar Den Bosch. Toen vanuit Den Bosch, na 3 minuten wachten, naar Utrecht, 10 minuten loopafstand van thuis. In 4 uur van Oostende naar Utrecht, liftend. In 26 uur op een festival, op de radio, in België, op een boot van 60 meter en weer terug naar Utrecht. Ongelooflijk wat een heerlijke dag was het.

Het is een flink verhaal, en dit is de beknopte versie. Liften is gaaf en tot nu toe extreem makkelijk! De foto’s van twee wegwerpcameraatjes gaan morgen naar de ontwikkelaar, als ze een beetje gelukt zijn komen ze de site op. Vandaag ga ik lekker niets doen.

Wer riecht so streng
Durch Nacht und wind?
Die Windel ist’s, vom Findelkind
Du halt’st fest
Du halt’st warm
Doch es riecht,
dass Gott erbarm.
Von Kopf bis Fuß
Mit Kot beschmiert
Das war mit Pampers nie passiert

Ja, dit kan maar zeer beperkt begrepen worden…Eigenlijk maar door twee mensen die deze site lezen (hoi pap en mam!). Een grapje uit mijn jeugd, de Oostenrijk-jaren.

Jemand die flussig Deutsch sprecht und schreibt um mein portfolio in einander zu flatsen, umdas dieser Junger dar keinen Sin mehr in habt! Ich bin das selbst ein bisschen spuge-satt! Das kann man wohl sagen ja! Also, jetzt geh ich nog een beetje weiter, anders kommt dah nichts mehr von. Ich musse noch mahr sieben stukchen schreiben und fur meine examen studieren. Argh! Vielleicht gehe ich alles nicht machen, und dan sagen das ich das nicht gewusst hab.

Auf wiedersehen!

Maarioes.