Maurits

Ik zit niet heel veel achter het internet. Mijn lijstje van favorieten is nagenoeg leeg: een paar verwijzingen naar muziek- en cabaretsites, een aantal interessante (en zelfs voor mij begrijpelijke) pagina’s over wetenschap, een prachtige indeling van alle religies op Wikipedia.org, een reisforum en verder een site die mij zo eens per maand tebinnen schiet: http://wwwalk.org.
Het is de website van een canadees, die in het jaar 2000 besloot een stukje te gaan wandelen. Zo’n 76.000 kilometer. Ongeveer 12 jaar. Juist ja, de hele wereld rond.
De goede man is nu al een jaar of vijf onderweg en doet binnenkort Europa aan.

Zelf meent hij zijn kruistocht te slenteren voor “peace for the children of the world”. Ik weet gelukkig wel beter. Hij loopt voor mij. Om mij te laten zien wat er allemaal mogelijk is. Binnen een mensenleven, binnen onze cultuur en binnen je eigen geesteskracht.

Een prestatie die op mij diepe indruk kan maken. Misschien trek ik zelf ooit nog eens de stoute schoenen aan. Hoewel, 12 jaar is misschien wel heel erg lang lopen…

Ik hoorde laatst de definitie van Pythagoras, dat een filosoof een soort toeschouwer in het leven is: tijdens een voetbalwedstrijd lopen er vele mensen rond een stadion. Uiteraard de spelers, maar ook parkeerwachten, worstenverkopers en tegenwoordig heel veel agenten.
Er zijn echter ook mensen die besluiten niet hun tijd te vullen met geld verdienen of maatschappelijk verantwoordelijk te doen, maar in de tribune plaatsnemen en observeren: na je verbazing over het kolossale stadion richt je je op de spelers, het spelletje en het verloop, later ook op de worstenverkoper en de boe-roepende hooligan.
Een leuke metafoor, denk ik. Ik vraag me echter af of observeren voldoende is. Of observeren hetzelfde is als beleven. Moet een “echte” filosoof niet meer een Johan Cruyff zijn, die zelf het spelletje ook heeft gespeeld, en pas nu vanaf de zijlijn zijn tegeltjeswijsheden spuit. Die ervaringen en theorie beiden tot zich neemt en juist daardoor een autoriteit is.

De tweede week van filosofie-als-officiële-dagbesteding ligt net achter me. Twee prachtweken, waarin bekend werd dat ik op 1 oktober naar Amsterdam ga verhuizen, bleek dat er meer idioten zoals ondergetekende bestaan en ik tijdens het bestuderen van Hesiodus, Parmenides en Popper ook vast mijn geest vooruit mag laten zweven naar Parijs, waar mijn fysiek volgend weekend zal verblijven.

Ik geniet ervan: de balans tussen beleven en beschouwen blijkt wederom geen balans, maar een synergie. En die synergie geeft energie. Laat je zelfs in de regen aan de zon denken. Laat donker niet donker zijn, maar slechts iets minder licht. Laat stilte niet leeg zijn, maar een krachtige dissonant die zich ieder moment kan ontspannen.
Of zal ik zeggen, om in de denktrant van Cruyff te kruipen: ook de pauze hoort bij het spel.

Mwaha. Vanochtend een succesvol sollicitatiegesprek bij Albert gehad, vervolgens op de terugweg gebeld worden door een ander uitzendbureau of je vanmiddag en morgen bij de Makro te Amsterdam aan de slag wilt, als het meezit vanaf oktober/november tegenover het Amstel-station wonen, 5 september eerste college (wat ik een positief ding vind), vanaf maandag gratis reizen met het openbaar vervoer, eind september naar Parijs (kijken of ik wél enige aanleg heb voor liften), eind december naar Israël, om vervolgens door te stomen naar anno domini 2006 met nog veel mooiere plannen in de pipe-line.

Mwaha. Zelfs de zon begon vandaag harder te schijnen.

Als ik zondagnacht wakker wordt boven Nederland zie ik onder mij slechts één ondoordringbaar wolkendek, dat zich tot de horizon strekt. De veel te krappe Corendon-charter zet zijn landing in en worstelt zich door de metersdikke mist heen om na enige minuten onder de wolken door te duiken richting een veel te gestructureerde lappendeken. Als de wielen de grond raken neemt de turkse stewardess nog even de moeite ons te informeren dat het buiten 14 graden is. Nederland. Brrrrr.

Net twee dagen ‘thuis’. Na de eerste schokken op adequate wijze met Niels en Ewout te hebben doorstaan worden nu verwoede pogingen van mijn zijde ondernomen om te acclimatiseren, wat tot falen gedoemd blijkt.
Hoewel ik nog geen kamer in Amsterdam heb gevonden, ben ik maar vast wel de verhuisdozen aan het inpakken. Overigens zijn tips uiteraard van harte welkom op maurits@livenews.nl .
Volgende week werk zoeken om volgende maand nog even een paar dagen naar Wenen en Parijs te kunnen. Verder besloten in december maar een week of twee naar Jeruzalem te gaan en volgend jaar naar India en al wat daaraan grenst.

Zo, dat staat op papier. Daar kom ik niet meer onder uit.

Ik had gehoopt dat de rust, na de verbinding verbroken en mijn mobiel weggelegd te hebben, weer zou weerkeren. Het tegenovergestelde is het geval: peinzend en gefrustreerd begin ik door de kamer te ijsberen en al snel vlucht ik naar buiten, daar waar een mens hoort te zijn. Daar probeer ik, gejaagd de turkse straten doorstruinend zonder te kijken en hoeken makend, zonder te beseffen waar ze naartoe leiden, mijn hoofd weer een beetje op orde te krijgen, mijn gedachten te formuleren en te expliceren.
Het lukt maar deels.

Nog steeds onrustig, maak ik een impulsieve bocht naar rechts en sta ik plotseling recht voor een internetcafeetje. Hopend daar een therapeutisch verhaaltje te kunnen publiceren, stap ik naar binnen. En daar zit ik nu, net een inleidingetje af, me ergerend aan de turkse ‘ý’ die op de plaats van de ‘i’ zit en me afvragend wat ik nu eigenlijk van plan was. O ja, ik moet een vlucht gaan boeken. Dat moet ik al dagen. En eenvoudig gezegd, is dat domweg de reden van die onrust van de afgelopen dagen.
More >

Nafplio roept in mij heel sterk de herinneringen aan Siena op. Hoewel de stad compleet verschillend is, is het sociale klimaat hier hetzelfde: meer nederlands en duits dan grieks, zelfs een kast met nederlandse boeken in de boekhandel, veel te hoge prijzen en na 3 uur ronddwalen heb ik alles voor mijn gevoel al gezien.

Ook de eerste stad waar het vinden van een plek om te overnachten een drama bleek: ik heb allereerst anderhalf uur lang rondgedwaald, van hotel naar pension, om een slaapplaatsje te vinden – gelukkig was het maar tweeendertig graden, anders was ik waarschijnlijk onderweg overleden.
Ieder pension bleek sowieso alleen dubbele kamers te hebben en waar de kans bestond, dat er een kamer bestond die geschikt geacht werd voor mijn zielige eentje, was de hele tent natuurlijk volgeboekt. Uiteindelijk heb ik een tweepersoons van 45 euro weten af te dingen naar 30 euro per nacht. Nog steeds mijn duurste overnachting op deze hele reis.

Twee nachten blijken meer dan zat: één om mijn slaapgebrek in te halen, één ter voorbereiding op mijn reis naar Istanbul, die morgenochtend om 7.00u start met een busreis naar Thessaloniki en naar verwachting arriveert mijn trein in Istanbul twee dagen later, rond twaalven ‘s middags.

Geen trojaanse route over zee, maar gewoon, heel modern, met de bus en trein Рals het meezit w̩l eerste klas.

Een ieder die mijn voorliefde voor een warm bed kent, zal zich verbazen over het tijdstip waarop dit stukje gepubliceerd wordt. Ik verbaas me er eerlijk gezegd zelf ook over, maar ik moet toch ergens op bezuinigen, daarom reis ik tegenwoordig maar ‘s nachts. En dat levert rare stops op. Zo liet ik al eerder weten een halve nacht op een bankje in Athene tussen de zwervers en hoeren doorgebracht te hebben en zo zit ik nu weer in een internetcafe in Kalamata, het zuidelijkste puntje van de Pelepponessos. Tja, toch maar gegaan.

Net gearriveerd na een bootreis van tien uur en een treinreis die uitmondde om mij onduidelijke redenen in een busreis (des te beter) van zeven uur. Net dus maar een flinke slok koffie naar binnen gewerkt en een internetcafe tegen het lijf en binnengelopen in de trant van ‘je moet toch wat’.
More >

Goed, zoals beloofd heb ik de afgelopen dagen de tijd genomen om de route weer in beetje op orde te krijgen. Onder het genot van een aantal biertjes, russische wodka en 3 keer avondeten op een dag in het geweldige gezelschap van C.J. Kramer junior de tweede, hebben de ideeen weer enige gestalte gekregen: morgen richting Ioaninna (Centraal-Griekenland), om het byzantijnse kloosterleven te bestuderen.
De Peloponnesesos laat ik naar alle waarschijnlijkheid links liggen: de tijdsinvestering (dat wil zeggen: de vele zweterige uren in een stampvolle trein, die meer weg heeft van een afgeschreven tram) weegt naar mijn mening niet op tegen de opbrengst: een paar ruines met het mooie verhaaltje: “dit was ooit…”.
Als afsluiting van mijn bezoek aan Griekenland zal Santorini een bezoek van mij mogen verwachten, ter inleiding van mijn schitterende 32-uur durende treinreis van Thessaloniki naar Istanbul.

En als rechte wegen omwegen langs andere schitterende plaatsen worden, dan zullen mijn voeten niet onwillig de omweg bewandelen.

Overwegen, afwegen en dan toch maar afwijzen: lopend door de straten van Bologna heb ik echt even overwogen per direct mijn kamer in Nederland op te zeggen, mijn boeken en laptopje achter in een huurautootje te laden en de komende maanden of jaren Bologna als mijn residentie te verkiezen; een slap baantje zoeken om nog wat brood op de plank te krijgen, ondertussen italiaans leren en schrijven, veel schrijven.
Slechts één overweging deed mij negatief besluiten: de studie filosofie die ik vanaf september mag gaan volgen. Vandaag, voor het eerst, baalde ik even van mijn inschrijving in Amsterdam. Om vervolgend glimlachend te bedenken, dat het studentenleven ook weer legio internationale mogelijkheden biedt. En dat de gemiddelde levensverwachting met een 7 begint en niet met een 2.
More >

Als de trein in een italiaans tempo op zaterdagochtend het station van Napoli binnentuft, zie ik om mij heen slechts torenhoge flats. De luttele driehonderd meters naar mijn hostel is er een van struikelen over ladderzatte wezens die achterover gestrekt in een plantenbak van een vierkante meter liggen, hun baard vol met hun eigen kots, stoppende scooters die camera’s aanbieden en vooral ongelofelijk blij zijn met je lengte van twee volle meters. Ik pas misschien tot nu toe in geen enkel bed, maar men laat mij tenminste redelijk met rust.
More >