We live, and that's news
Archive for July, 2005
Koude klamme kilte
Jul 26th
Als ik zondagnacht wakker wordt boven Nederland zie ik onder mij slechts één ondoordringbaar wolkendek, dat zich tot de horizon strekt. De veel te krappe Corendon-charter zet zijn landing in en worstelt zich door de metersdikke mist heen om na enige minuten onder de wolken door te duiken richting een veel te gestructureerde lappendeken. Als de wielen de grond raken neemt de turkse stewardess nog even de moeite ons te informeren dat het buiten 14 graden is. Nederland. Brrrrr.
Net twee dagen ‘thuis’. Na de eerste schokken op adequate wijze met Niels en Ewout te hebben doorstaan worden nu verwoede pogingen van mijn zijde ondernomen om te acclimatiseren, wat tot falen gedoemd blijkt.
Hoewel ik nog geen kamer in Amsterdam heb gevonden, ben ik maar vast wel de verhuisdozen aan het inpakken. Overigens zijn tips uiteraard van harte welkom op maurits@livenews.nl 
.
Volgende week werk zoeken om volgende maand nog even een paar dagen naar Wenen en Parijs te kunnen. Verder besloten in december maar een week of twee naar Jeruzalem te gaan en volgend jaar naar India en al wat daaraan grenst.
Zo, dat staat op papier. Daar kom ik niet meer onder uit.
De moraal van het verhaal
Jul 22nd
Geen groter goed of geweldiger genot
Dan dagen doden met dromen doen
.
Jul 20th
Wrote this months ago.
When did people stop falling in love? When was the last time you heard someone speak full of excitement and passion about someone who is not theirs or not theirs yet? Not loveless sex, not a boring relationship in which you take the good with the bad, no, butterflies nerves breaking a sweat passion heart.
Maybe I am romanticizing love. Wouldn’t that be great.
I yearn courtship, romance, love and mystery. Stupid crazy romantic actions in attempt to win over the heart of a loved one, a friend or an almost stranger.
Once, I will find her. And I will woe her, old-fashioned style.
Utrecht.
Jul 19th
A break in Holland. Home. Crazy it has been to be back, a lot of people to see and speak, a lot of stories to exchange, in which I notice I don’t speak that much of own experiences, except for with some people that are really close. It is good to be home for a little bit, although it is slightly confusing to say the least. After a little ugly hick-up with someone close to me today I am now at Ewouts’ place te Utrecht. Another two weeks of pretending life is as it always has been, and I am loving it. Next week my parents come to Holland, it will be my grandmothers’ 91st birthday, Rick is leaving to Curacao, and Michiel is going to Afghanistan, and I will be there for all of it, so nice!
Last night with Ewout we oldfashionedly talked almost straight through the night, walking the streets of Amersfoort. Amazing how long it was since we did that, like that. Some decisions have been made, including where our next travel will lead us to, a big update will follow on that. Also, LiveNews will change over these weeks.
Wow, there is so much to tell, so many things I want to place on our site, but it doesn’t seem to be the moment for it right now. I am now highly internetless, so that is a big part of the problem. Well, in general I can say life is crazy, life is changing, and life is good. After doubting and discussing the basis of life with Ewout last night I am happy to say this today.
My brother might read this and say once again that it is full of words but lacks information. I would agree with him. But hey, we never promised any form of useful info website 
I hope until soon my lovely diary, I hope to tell more then, and speak less.
Veel te weinig
Jul 19th
Ik had gehoopt dat de rust, na de verbinding verbroken en mijn mobiel weggelegd te hebben, weer zou weerkeren. Het tegenovergestelde is het geval: peinzend en gefrustreerd begin ik door de kamer te ijsberen en al snel vlucht ik naar buiten, daar waar een mens hoort te zijn. Daar probeer ik, gejaagd de turkse straten doorstruinend zonder te kijken en hoeken makend, zonder te beseffen waar ze naartoe leiden, mijn hoofd weer een beetje op orde te krijgen, mijn gedachten te formuleren en te expliceren.
Het lukt maar deels.
Nog steeds onrustig, maak ik een impulsieve bocht naar rechts en sta ik plotseling recht voor een internetcafeetje. Hopend daar een therapeutisch verhaaltje te kunnen publiceren, stap ik naar binnen. En daar zit ik nu, net een inleidingetje af, me ergerend aan de turkse ‘ý’ die op de plaats van de ‘i’ zit en me afvragend wat ik nu eigenlijk van plan was. O ja, ik moet een vlucht gaan boeken. Dat moet ik al dagen. En eenvoudig gezegd, is dat domweg de reden van die onrust van de afgelopen dagen.
More >
Groot Lombok
Jul 18th
Het schaamrood staat me op de kaken na de eerste dag Istanbul. Ik hoop dat het niet zo met uw kennis van Istanbul is gesteld als de mijne – dat zou de grootste aanfluiting van het gehele nederlandse onderwijsbestel zijn. Hoewel ik daar maar de helft van heb meegemaakt, dus erg representatief ben ik niet.
Pas onderweg, in de trein en eenmaal aangekomen, gefascineerd door de stad en bladerend in de Lonely Planet, begin ik te beseffen wat Istanbul heeft betekend. En hoe weinig ik daar van weet.
Onkennis en onkunde kan ik niet verdragen, dus de tweede dag (gisteren) ben ik maar gauw de grootste boekhandel over de turkse geschiedenis binnengewandeld en nu, honderd euro armer, ben ik stiekum mijn kennis in een sneltreintempo aan het bijwerken over het byzantijnse rijk, dat Constantijn op deze oevers centreerde en over het ottomaanse rijk, dat ondanks haar grootsheid in onze geschiedenisboekjes gemakshalve meestal maar overgeslagen wordt.
More >
Kos: “Keihard stappen!” en “Nog ééntje af doen”
Jul 15th
Zo. Vannacht om 01:10 bracht Martinair Tom, Niels en ik weer terug in Nederland. De 12 dagen Kos zitten erop. Er is werkelijk teveel gebeurd om op te noemen, en bovendien is lang niet alles interessant genoeg waarschijnlijk ;o) Kort samengevat: je had erbij moeten zijn. We hebben met z’n drieën ontzéttend veel lol gehad. Tom werd via Tommy uiteindelijk Timotheüs, Niels via Nikos naar Nelson (ivm een Spaansprekend meisje) en Ewout werd al snel Ewaldus en toen Van Ewaldustein.
Reis en appartement waren fantastisch. We zaten bij het zwembad en hadden iedere avond medebewoners over de vloer. Het percentage vrouwen lag overigens extreem hoog, mijns inziens op het hele eiland, dus dat was ook gezellig. Overigens werden er niet alleen biertjes genuttigd, er is ook overdadig gemountainbiked en – de laatste dag – gewéldig gequad. 3 Quads voor drie jonge honden, dat betekent natuurlijk offroad bergen oprijden. Dat was super. Maar ik vergeet toch alles, dus we gaan veel foto’s van Niels’ digitale camera online gooien met beschrijvingen en al, dat dus later. Vanavond gaat deze jongen naar Amersfoort om met Marius en Rick bij te kletsen op het terras. Voor het eerst sinds 2 maanden Marius weer zien! Ik merk trouwens ook dat er gewoon flink doorgeplaatst is door Maurits en Marius, volgens mij voor het eerst dat ik zóveel moet bijlezen op Livenews. Laat ik maar snel beginnen…
Dus.
Jul 15th
What a week. honestly, I have not a clue when I wrote last, and it doesn’t really matter either. I think I wrote last when I was in Paris last week, since then I have been at home, worked in Amsterdam on Monday, Milan on Tueday and Paris on Wednesday. Then Thursday, I had to work in Sleepville. In the country of Beddania. A little south of Tired-City. Close to…Ach you know what I mean.
I am now back in Holland, and taking a little summerbreak. Much has happened, but all I can say now is that I am happy to be with my brother and his beautiful girlfriend. More about everything some other time.
Tonight I shall see the other half of LiveNews, haven’t seen the maniac in six weeks! It shall be fun muuhahaha
déjà vu
Jul 14th
Nafplio roept in mij heel sterk de herinneringen aan Siena op. Hoewel de stad compleet verschillend is, is het sociale klimaat hier hetzelfde: meer nederlands en duits dan grieks, zelfs een kast met nederlandse boeken in de boekhandel, veel te hoge prijzen en na 3 uur ronddwalen heb ik alles voor mijn gevoel al gezien.
Ook de eerste stad waar het vinden van een plek om te overnachten een drama bleek: ik heb allereerst anderhalf uur lang rondgedwaald, van hotel naar pension, om een slaapplaatsje te vinden – gelukkig was het maar tweeendertig graden, anders was ik waarschijnlijk onderweg overleden.
Ieder pension bleek sowieso alleen dubbele kamers te hebben en waar de kans bestond, dat er een kamer bestond die geschikt geacht werd voor mijn zielige eentje, was de hele tent natuurlijk volgeboekt. Uiteindelijk heb ik een tweepersoons van 45 euro weten af te dingen naar 30 euro per nacht. Nog steeds mijn duurste overnachting op deze hele reis.
Twee nachten blijken meer dan zat: één om mijn slaapgebrek in te halen, één ter voorbereiding op mijn reis naar Istanbul, die morgenochtend om 7.00u start met een busreis naar Thessaloniki en naar verwachting arriveert mijn trein in Istanbul twee dagen later, rond twaalven ‘s middags.
Geen trojaanse route over zee, maar gewoon, heel modern, met de bus en trein Рals het meezit w̩l eerste klas.
Afscheid nemen bestaat niet
Jul 13th
Zweten uit je ogen, muggebulten (of is het muggenbulten?) van teen tot top en vervellen op één arm met als resultaat een lichaam dat samengesteld lijkt te zijn uit dat van een eskimo, een neger en een europeaan. Het is af en toe een lijdensweg, maar zeker de moeite waard.
Mijn laatste bericht was vanuit Kalamata. Het plan was daar een hotel te zoeken. Na twee uren rondgedwaald te hebben en zelfs door de toeristenpolitie te zijn afgescheept met de schitterende contradictio in terminis “I don’t speak English” (wat doe je nu dan, eikel?!) om vervolgens volgens een oude griekse gewoonte domweg genegeerd te worden, had ik al gauw door dat Kalamata de grote eer van mijn bezoek geenszins op waarde kon schatten. Daarom snel naar een busstation gevlucht en in Sparta uitgekomen.
More >
Via noord naar zuid
Jul 9th
Een ieder die mijn voorliefde voor een warm bed kent, zal zich verbazen over het tijdstip waarop dit stukje gepubliceerd wordt. Ik verbaas me er eerlijk gezegd zelf ook over, maar ik moet toch ergens op bezuinigen, daarom reis ik tegenwoordig maar ‘s nachts. En dat levert rare stops op. Zo liet ik al eerder weten een halve nacht op een bankje in Athene tussen de zwervers en hoeren doorgebracht te hebben en zo zit ik nu weer in een internetcafe in Kalamata, het zuidelijkste puntje van de Pelepponessos. Tja, toch maar gegaan.
Net gearriveerd na een bootreis van tien uur en een treinreis die uitmondde om mij onduidelijke redenen in een busreis (des te beter) van zeven uur. Net dus maar een flinke slok koffie naar binnen gewerkt en een internetcafe tegen het lijf en binnengelopen in de trant van ‘je moet toch wat’.
More >
Oi.
Jul 8th
So last night turned out a bit different. David had an accident on the way here, we spent the whole night in hospitals and police stations. Dave is okay, banged up, scratched up but nothing broken. He is a very lucky man, considering that the motor is totalled. We’re taking the train tomorrow night to Amsterdam. Anyone interested in two VIPtickets for an awesome party for last night? Somehow we missed it.
Jul 7th
After all my vagueness and other internal taartenbakkerij, a short update on actual life over here. I am still in Paris, I found a way to make the keyboards type English-style and the weather is cold and rainy. Next to that, David B (one of the Africa travelling buddies) has decided this morning to rent a bike and is now doubtlessly speeding his way to Paris to stay here till Sunday, when we hop on the bike together to come to Holland. My luggage will be DHL-ed to Holland, on Tommy H’s expenses hehehe.
Right, so Monday I guard the doors at Tommy H, then Monday night I head back to the wonderful (?) city of Milan for a sunglasses-campaign, then from there I either head back to Holland or go to Korea for a day to work there. Then definately Holland, some things I need to take care of there, and some people I’d love to see. Then probably Germany for a week or two, hopefully swing by my parents, then maybe Tokyo for about six weeks. Wow, the ‘maybe’s and hopefully’s’ are very present aren’t they?
So that’s the plan now. Probably by the time I press the button ‘Publish’ three things have changed again.
Paris remains a lovely city, and when I come back here after Tokyo I can stay here at the most beautiful little house of a friend, already I am excited to come back, even though I haven’t even left yet. Ah this life is crazy and LOVELY!
Been to a wonderful museum today, and just wondered around.
Well, just heard about the bombs in London. How crazy is that. Kinda changes the day doesn’t it. In LONDON! How close to home is that.
.
Jul 7th
So I took a first practical step into exploring this creative side. Of course I am not saying what exactly, that will come maybe in due time. Such a nice feeling to give it a go though. Why not! Those two simple words once asked to me by the right person at the right time have had a great impact on me before, so why should it stop there?
Paris is an amazing city, with some extraordinary people. Tonight I talked to one of them, and I am so happy I did.
Muuuhahaha
Jul 6th
Alright, here we go. A picture from the catwalk. For the record: no, for the other shows they did NOT make me look like a girly. And normally, I don’t wear heels. Elevated manshoes is the term I prefer. Hahaha Funny to see this stuff…Enjoy.
http://www.vogue.co.uk/shows/photos/Default.aspx?showID=2591&type=show&pageNo=3
Hoop op waarheid
Jul 5th
Twee dagen Ioannina, een dag Meteora, een nacht (afgelopen nacht) als zwerver bij het metrostation Omonias in mijn favoriete stad, Athene doorgebracht en nu, enige uren geleden, gearriveerd op Santorini. Gigantisch veel meegemaakt, nog meer gezien met als resultaat een veelvoud aan inspiratie.
De feiten laat ik dit keer achterwege; ik heb nu geen zin en moed om zo’n lang verhaal op te gaan stellen – niet alleen door het slaapgebrek, maar ook omdat het opsommen van feiten soms niets te maken heeft met de ervaring, de beleving. Sommige dingen moet je dan maar voor jezelf houden.
Daarom slechts een kort gedichtje dat mijn pen ontsproot in de nachttrein van Kalampaka naar Athene, na het bezoek aan een van de meest inspirerende plaatsen tot nu toe: Meteora. Een unieke plaats, waar geweldige rotspartijen recht omhoog de ascetische vluchtroute aanwijzen – waar kluizenaars, vluchtend voor de wereld of zoekend naar een dichtere nabijheid van de scheppende en oordelende kracht, op onmogelijke plaatsen omhoog klauterden om een plaats van stilte te bouwen, een plaats tussen hemel en aarde.
De harde realiteit
Ik zou graag hoop willen brengen
Jezus of Boeddha willen zijn:
Verdriet doen verschrompelen en
Als voorvechter van de zalvende schijn
Vreugdevolle dagen oneindig verlengen
Mijn geweten echter tergt mijn driften
Vraagt eerst om de toets van het verstand:
De levensdrift doen verschrompelen en
Alle hoop in één worp over de rand
Om slechts te observeren en onwaarheden te ziften
Change
Jul 4th
Being in Paris, with not so much on my mind, I am surprising myself with the different things my brain is producing. The interests developing at the moment are quite far from what I have been investing time in these past few years, and I am not so sure if these interests are new, or simply have been surpressed by other, at that point more important matters such as university.
Right now, I find myself wanting to make movies, make music, wanting to act, wanting to photograph a thousand and one things I see in the streets, wanting to write, write, write. Is it simply the city of Paris? Is it the modelling industry working on me in two different ways, one of them being the surprising enjoyment I got from doing catwalks and being on stage and the other being the shallowness of the business, making me seek more depth in other things in life? I don’t understand at the moment.
But instead of wanting to find the origin of this new side (the scientist in me, can’t help it) I could also take it for what it is: a new side, something that deserves my attention. Maybe in a week I forgot about it, maybe in a month I found out I really like it, but I am absolutely horrible at it.
But how and where to start? Time will show. Not just time, because things do not just happen, also initiative. Let’s see where it takes me. Another new adventure, except this one is not related to the boundaries of the World as most of them seem to have been so far.
One totally unrelated thing I have to mention: I used to be stuck in a wheelchair, uncertain if I would ever walk again. Now these past two weeks I have been paid to walk. A little personal victory.
Aan de vooravond van…
Jul 2nd
Terwijl alle belangrijke artiesten in de wereld al zingend trachten de leiders van de acht grootste industrielanden ter wereld over te halen om goede dingen voor Afrika te doen, zit ik me te verheugen op mijn vakantie naar Kos die vannacht aanvangt. Met wat relaxte muziek op de achtergrond, natuurlijk. Vannacht om 03:00 uur hoop ik Tom te ontmoeten op Schiphol, wanneer we inchecken voor een Martinair vlucht die in principe om 05:00 uur het luchtruim zal kiezen. Om vervolgens ons naar Niels te leiden, die vannacht de boot neemt naar Kos. Twee vreugdelijke weken staan ons te wachten. Ik heb er zin in!!
Weg en wandel
Jul 1st
Goed, zoals beloofd heb ik de afgelopen dagen de tijd genomen om de route weer in beetje op orde te krijgen. Onder het genot van een aantal biertjes, russische wodka en 3 keer avondeten op een dag in het geweldige gezelschap van C.J. Kramer junior de tweede, hebben de ideeen weer enige gestalte gekregen: morgen richting Ioaninna (Centraal-Griekenland), om het byzantijnse kloosterleven te bestuderen.
De Peloponnesesos laat ik naar alle waarschijnlijkheid links liggen: de tijdsinvestering (dat wil zeggen: de vele zweterige uren in een stampvolle trein, die meer weg heeft van een afgeschreven tram) weegt naar mijn mening niet op tegen de opbrengst: een paar ruines met het mooie verhaaltje: “dit was ooit…”.
Als afsluiting van mijn bezoek aan Griekenland zal Santorini een bezoek van mij mogen verwachten, ter inleiding van mijn schitterende 32-uur durende treinreis van Thessaloniki naar Istanbul.
En als rechte wegen omwegen langs andere schitterende plaatsen worden, dan zullen mijn voeten niet onwillig de omweg bewandelen.
Op z’n Grieks
Jul 1st
Thessaloniki! Een verjaardag op z’n Grieks. Haha ik ben er, samen met Maurits om onze verjaardagen te vieren. En we gaan het ervan nemen dat is zeker. Na gisteravond al voorzichtig de Russische wodka te hebben geproefd, doen we dat vandaag nog eens dunnetjes over. Met uitzicht over een mooie haven, luchtig geklede vrouwen, de zon op onze Nederlandse kaaskoppen, pratend over het reizen, de levenslessen, en gewoon dom ouwehoeren. Wat een leven, ik ben blij en dankbaar dat ik mijn 22e levensjaar bereikt heb.
Het lijkt allemaal op zijn plaats te vallen, ik ben blij ontspannen en gelukkig, en stiekem terugkijkend realiseer ik me dat de laatste paar weken wel jaren leken. Het is heel snel gegaan maar ik heb zoveel gedaan en meegemaakt dat het in mijn herinneringen wel een jaar lijkt. Deze reis is mijn beste idee van de laatste jaren geweest. Het is gewoon geweldig om (alleen) te reizen. Ik ben nu al aan het bedenken dat ik volgend jaar naar Thailand, Maleisie en India wil. Ach een beetje dromen kan geen kwaad toch 
Mijn reis zit er nu eigenlijk op, er rest nog een geweldige vakantie met twee prachtige telgen uit de Runhaar dynastie. Ik heb er echt zin in. Los op Kos! Morgen ga ik naar Pireaus/Athene en pak ik een bootje naar dit eilandje voor de Turkse kust. Aaaah ik kan niet wachten!
Voor degene die nog niet weet waar op vakantie te gaan, ga naar VARNA in Bulgarije. Twee tequila’s op het strand kost 50 eurocent, het weer is mooi, het uitgaan is goed, de natuur is schitterend, je kunt er van alles doen, en het is spotgoedkoop. Ik heb een geweldige tijd daar gehad, ik ga zeker nog een keer terug.
Helaas is mijn bungee-jump niet doorgegaan, er waren te weinig aanmeldingen. Jammer want ik had toch echt besloten mijn hoogtevrees te overwinnen. Andere keer dan maar. (sorry mama dat je ongerust was om niks)
Over een paar weken weer terug in Nederland, Utrecht, Harderwijk of waar dan ook. Nog even niet aan denken, komt later wel. Iedereen bedankt voor de felicitaties via telefoon, internet en dergelijke.
