Als de trein in een italiaans tempo op zaterdagochtend het station van Napoli binnentuft, zie ik om mij heen slechts torenhoge flats. De luttele driehonderd meters naar mijn hostel is er een van struikelen over ladderzatte wezens die achterover gestrekt in een plantenbak van een vierkante meter liggen, hun baard vol met hun eigen kots, stoppende scooters die camera’s aanbieden en vooral ongelofelijk blij zijn met je lengte van twee volle meters. Ik pas misschien tot nu toe in geen enkel bed, maar men laat mij tenminste redelijk met rust.

Napoli is, blijkt uit alle folders, een stad die trots is op de diversiteit aan invloeden, die zij in het verleden ondergaan heeft: van de Turken tot de Vikingen, alles heeft wel eens de scepter gezwaaid over dit gebied. Ik vraag me af of het resultaat ook iets is om trots op te zijn. Ik vraag me af of de natuur daadwerkelijk zo eclectisch is: een paardenfokker zal, om een klassepaard, een raspaard te fokken, toch ook niet alle soorten en rassen met elkaar vermengen. Nee, zorgvuldige selectie leidt tot de beste kwaliteit. Net zo is het met mensen. En als u me niet gelooft, moet u maar eens naar Napoli komen.

Eenmaal gearriveerd in het youth hostel word ik uitgebreid geïnstrueerd omtrent de toeristenetiquette: hoe met geld om te gaan in het openbaar, vooral geen foto’s te maken in het openbaar, niet te telefoneren in het openbaar, eigenlijk om niets in het openbaar te doen.
Als ik de straat op ga, ben ik benieuwd wat met te wachten staat. Ik zet mijn zonnebril op, niet tegen de zon maar om oogcontact te vermijden, en zet koers richting de Duomo en het Museo Archeologico Nazionale, het belangrijkste archeologisch museum ter wereld. Hoewel er over de presentatie binnen de het genoemde museum nog één en ander te zeggen valt, is de collectie zeker heel aardig. Ik ben geen groot fan van potscherven kijken en de rijen beeldhouwwerken heb ik na Rome en Florence wel even gehad. Maar de fresco’s uit Hercelaneum en Pompei waren geweldig. Na 2000 jaar uiteraard wel enigszins beschadigd, maar nog steeds indrukwekkend om eens iets antieks te zien in een compleet ander genre dan de katholieke Pieta’s en Annunziatones: stillevens, veel dieren en zelfs antieke porno, om maar weer aan te tonen dat met het vorderen van de tijd de wereld intrinsiek niet veranderd.

Ook erg boeiend om te zien hoe ver gevorderd de kunst in die tijd al was; de gedetailleerde anatomie van mensen en dieren. Maar ook de andere kant, hun gevecht met het perspectief, daar ze het verdwijnpunt nog niet gevonden hadden.

Na het archeologische museum richting de Duomo van Napoli gelopen. Terwijl ik in de kerkbanken zit te genieten van de koelte, besluit ik mijn bezoek aan Napoli niet op de stad zelf te richten: in het licht van de tientallen kerken en honderden kunstwerken die ik in Rome, Venetië en Florence heb gezien valt Napoli volledig in het niet. Napoli zal in mijn gedachten voort moeten leven als de stad van de archeologie. Ik doe waarvoor ik gekomen was: het archeologisch museum en Pompei.

Zodoende vertrok ik vanochtend met een boemeltje richting Pompei. Deze opgegraven stad is werkelijk spectaculair. Op de heenweg sta je er niet bij stil, maar ze hebben hier een complete stad opgegraven. Geen Jorwert, geen fries boerendorpje, maar een stad. Meters gestolde lava is hier verwijderd met de spreekwoordelijke tandenborstel.
In de stad is werkelijk niets veranderd en nagenoeg alles intact gebleven. Muren vol met fresco’s, marmeren zwembaden, veelkleurige mozaïeken op de vloeren en zelfs de ingesleten karresporen nog in de straten.
Slechts de daken en organische materialen zijn vergaan: bomen, mensen en dieren.

Geweldig om te zien, hoe weinig er in 2000 jaar veranderd is aan de levenswijze van mensen. In praktische zin hebben we slechts de mechanisatie verder door kunnen voeren, maar de basisingrediënten zijn overal het zelfde: huisje, boompje, biertje.

2 dagen Napoli was lang zat, dat wist ik al vantevoren. Morgen dus weer op pad. Aangezien ik niet van plan ben al te snel weer in Nederland te zijn, heb ik voor de komende dagen een omweg gepland staan: Siena, Bologna en vervolgens de boot vanuit Ancona, in plaats van het geplande Bari.

Morgenochtend om 6.30u de trein. Wat een rotleven.