Zo. Nu is het woord eens aan mij. Marius, Maurits en Niels zitten respectievelijk in Parijs (bijna Milaan), Rome (bijna Napoli) en Kiev (bijna Brasov). Ik zit in Utrecht (bijna Utrecht). Jawel. Mezelf opwindend over de EU-top in Brussel, over een unaniem Nederlands gebrek aan begrip van leven, over van alles en nog wat. Maar ook genietend. Van bijvoorbeeld de warmte. Vanmiddag liep ik door Utrecht met een ouderwets Curaçao gevoel: de zon scheen niet, maar het was ontzettend warm. Ik liep op mijn 5-sterrenhotel badslippers uit St. Petersburg (dank, Marius) en in een t-shirt en broek door de stad te slenteren. Lekker nadenkend over mijn eerste jaar studie die volgende week vrijdag afloopt, halsreikend vooruitziend naar de vakantie op Kos over ruim 2 weken, en filosoferend over “Ontdekking van de Hemel” van Mulisch, welke ik – tot mijn schaamte – nog nooit gelezen had maar nu dus wel in begonnen ben.

En onderwijl heb ik een besluit genomen. Over een jaartje of 2 is het weer eens tijd voor een grote reis. Een reis van een half jaar, of een jaar. Alles kan nog veranderen, maar het zou best kunnen zijn dat de reis van Zuid Argentinië naar Noord Alaska gaat leiden. Het is een idee, maar eigenlijk ook een besluit. Ik wil het doen. Later hierover ongetwijfeld meer, nu ga ik me echter te ruste begeven op deze zwoele zomeravond.

Morgen Lotje verhuizen. Gezellig! Alleen wil ze natuurlijk precies weer op de warmste dag ter wereld verhuizen. Hehe. Als alles meezit betekent dat morgenavond een feestje ergens nabij Flowerdale, maar dat bekijken we nog even. Ik heb zin in morgen! En in overmorgen! En volgende week! En de weken daarna, en het komende halfjaar, en de komende 10 jaar! En ook in de rest van mijn leven! Ha! Wat ben ik ineens enthousiast zeg. Het zal wel goed zijn. Het voelt immers goed.