We live, and that's news
Archive for June, 2005
De wil tot leven
Jun 28th
Vanochtend was ik nog van plan een geweldige scheldkanonnade op alles wat Grieks is te plaatsen. Over de 90 euro die me afgetroggeld is in een of andere foute kroeg, over de *&%#@!-stad, die Athene is en over mijn pinpas die gejat is (waarschijnlijk in diezelfde foute kroeg) en waarvan ik nog niet weet of ze hem hebben kunnen gebruiken. Om vervolgens mijn verhaal door te zetten met een geweldig saai filosofisch verhaal over de degeneratie van volkeren en de ontaarding van de driften, met een schitterende koppeling naar Schopenhauer en het Hindoeisme. Vervolgens een klein grapje richting Niels, die al wekenlang op zijn hoede moet zijn voor het gedevolueerde plebs van het Oostblok, om te besluiten met de conclusie, dat ik Griekenland na twee dagen al wel gezien had en het plan heb opgevat na Thessaloniki direct door te stomen naar Istanbul.
Nu, een paar uur later, lijken de dingen een stuk positiever te zijn en heb ik dus besloten u niet lastig te vallen met het bovenstaande verhaal. Want Griekenland is wél mooi: als je de goede plekken weet te vinden. Voor het volk kan ik nog steeds geen enkel respect opbrengen, wat geheel wederzijds is: met mijn Arische kop, korte broek en zonnebril hebben ze mij al voor aankomst in het verschrikkelijk nauwe hokje ‘toerist’ gestopt.
More >
Genoeg
Jun 26th
Vanaf afgelopen vrijdag ben ik in Bulgarije aan het relaxen. Een paar dagen eerder dan ik zelf had gedacht maar het was genoeg.
Ik heb genoeg armoede, ongelijkheid, smerigheid, alcoholisme, hoeren van 16, sloppenwijken, Hummer’s van de plaatselijke gangster en corruptie gezien.
Het is echt tot me doorgedrongen hoeveel geluk ik heb in mijn leven. Het gelukkige feit om geboren te worden in Nederland bij lieve ouders, met een dak boven je hoofd en eten op tafel en kansen om je te ontwikklen is NIET gewoon. In Brasov (Roemenie) heb ik veel tijd doorgebracht met plaatselijke mensen. De jonge mensen spreken opvallend goed Engels omdat ze weg willen uit Roemenie. En niet zonder reden, ik heb alles gehoord en gezien over/van de politiek, de corruptie, onderdrukking van Gypsie’s en racisme.
Een voorbeeld; de standaardregel in Roemenie is dat kinderen van ouders met een baan, gratis naar de basisschool en de middelbare school gaan. Hebben je ouders geen baan, dan kun je niet naar school omdat je ouders dan veel geld moeten betalen. De enige opvallende uitzondering is dat kinderen van autochtone Roemeense ouders zonder baan, toch gratis naar school gaan. In de praktijk betekend dit dat alle kinderen van Gypsie’s en andere minderheden geen onderwijs krijgen en dat het enige wat hun geleerd wordt is hoe te overleven op straat. Dan is het niet gek dat ze stelen als raven.
Goed, ik kan alles over Roemenie vertellen of over Oekraine, maar het blijft bizar hoe verschillend het leven is en hoe verschillend de kansen van mensen zijn. In Nederland hebben we het echt goed maar op een paar uur afstand is het ronduit slecht.
Ik had er genoeg van en daarom wilde ik lekker op het strand liggen, leuke dingen doen en uitrusten. Zo gezegd zo gedaan, in Boekarest heb ik 2 conducteurs omgekocht met sigaretten en 5 euro. Omdat er nog steeds een algehele treinstaking is en ik niet wist of de internationale treinen reden en wanneer, ben ik gewoon naar het station gegaan zonder kaartje. Eenmaal in Boekarest zag ik een internationale trein naar Varna in Bulgarije. Normaal moet je een slaapplek reserveren en een ticket betalen. Mar ik wilde graag integreren in de Roemeense cultuur dus besloot ik een gokje te wagen. Voor ik het wist had ik een prive slaapwagon (1e klas) en heb ik heerlijk geslapen. Wat sigaretten en geld kunnen doen! Leuk om het spelletje mee te spelen.
Nu dus in Varna, geweldige stad aan de zee, mooi strand en leuke mensen in het hostel. Deze week ga ik bungee-jumpen van een brug (55 meter) en morgen ga ik snorkelen met een harpoen. Kick! Vanavond bbq en feesten, net als vannacht toen ik om 7 uur thuis was. Dit is precies wat ik nodig heb.
Nog een paar dagen dan ben ik jarig, raar idee om dit in Griekenland te vieren.
Het is tot dusver zo snel gegaan deze reis. Bizar.
Intermezzo
Jun 26th
Gisterochtend om 6.00u opgestaan, om 6.30u mijn privebungaluw (met zwembad) vlak buiten Bologna verlaten, om 7.30u in de trein gestapt en om 13.30u met de boot vertrokken. Vannacht van 2.00u tot 4.00u op een bankje op het dek een slaappoging ondernomen, die bruut werd onderbroken door enkele ruidluchtige landgenoten. Waarmee Nederland weer een sport afdaalde op mijn europese ladder.
300 pagina’s George Orwell, 10 pagina’s Maurits, 4 maal mijn gehele mp3-speler en 50 rondjes stuurboord-bakboord later in Patras gearriveerd, nu een uur geleden.
Wandeling naar het treinstation, naar de vertrektijden informeren en erachter komen dat je drie uur mag wachten op de volgende trein naar Athene…
Resultaat: het eerste biertje is vandaag alvast van de tap.
Turen
Jun 23rd
Overwegen, afwegen en dan toch maar afwijzen: lopend door de straten van Bologna heb ik echt even overwogen per direct mijn kamer in Nederland op te zeggen, mijn boeken en laptopje achter in een huurautootje te laden en de komende maanden of jaren Bologna als mijn residentie te verkiezen; een slap baantje zoeken om nog wat brood op de plank te krijgen, ondertussen italiaans leren en schrijven, veel schrijven.
Slechts één overweging deed mij negatief besluiten: de studie filosofie die ik vanaf september mag gaan volgen. Vandaag, voor het eerst, baalde ik even van mijn inschrijving in Amsterdam. Om vervolgend glimlachend te bedenken, dat het studentenleven ook weer legio internationale mogelijkheden biedt. En dat de gemiddelde levensverwachting met een 7 begint en niet met een 2.
More >
Celebration! De denker bestaat 22 jaar!
Jun 22nd
Omdat ik me toch een beetje een vreemdsoortig vaderfiguur voel voor alle schrijvers behalve broer Derk (die is namelijk ouder dan ik ben) bij deze een niet onbelangrijke mededeling voor iedereen die het nog niet wist: Vandaag, deze prachtige zonnige dag in Nederland, is de dag waarop Maurits zijn 23e levensjaar heeft betreden. Daarmee mag hij officieel de titel “22-jarige” dragen. Een hele eer, weet ik al sinds lange tijd. Want: 22 worden is als ontluiken in je jeugdigheid. De eerste 21 jaar van je leven staan overduidelijk in het teken van opgroeien, alles wat daarna komt staat in het teken van jezelf ontwikkelen. Nuja, welk een deugd is het mij te zien dat Maurits, wars van zijn eigen verjaardag, zichzelf op dit moment prinsheerlijk in zuiderlijk Europa aan het ontwikkelen is. Ha. En de komende honderd jaar ben je daar nog niet mee klaar jongen. Bij deze wens ik je dus nog 101 levensjaren toe. 50,5 jaar om na te denken, en 50,5 jaar om te genieten. Naar eigen inzich in te delen. Proost!
Stuiptrekkingen
Jun 21st
Waarom kunnen wij niet verdragen
Dat wij na onze beperkte dagen
‘t Leven geleefd, de dromen verloren
Niet voor de eeuwigheid blijken verkoren?
Ripped-off in Romenia
Jun 21st
Ja het moest er een keer van komen. Na tientallen politieagenten afgeschud te hebben in Rusland, dreigen met ambassades en altijd waakzaam op mijn camera en mijn geld, ben ik opgelicht in Boekarest. En niet zo’n klein beetje ook. Wat is er gebeurd?
Nou ik kwam na een treinreis van 30 uur vanuit Kiev, aan in Boekarest. Eenmaal in Boekarest bleek dat echt de meest verschrikkelijke stad te zijn die je je maar kan voorstellen. Overal Roma’s (soort zigeunervolk) die op straat leven met kleine kinderen onder de modder. De stank van zwerfvuil in de straat, smog, lelijke gebouwen en ongelukkige mensen. Na 2 uur rondgelopen te hebben en totaal uitgeblust besloot ik dat ik er niet wou overnachten maar direct door wou gaan naar Brasov. Maar terug op het station bleek dat er een landelijke treinstaking aan de gang was, dus ik kon niet met de trein naar Brasov. Een zeer behulpzame taxi chauffeur bood daarom aan mij naar een busstation te rijden en een ticket voor me te kopen. (de bus doet er 2,5 uur over naar Brasov) Totale prijs 10 euro. Nou ik dacht dat is prima, waarom niet? Zo gezegd zo gedaan, in de Lonely Planet had ik gelezen dat 1 euro iets van 45 en aan aantal nullen was. Dus ik vroeg de taxi chauffeur ‘hoeveel is 1 euro?’ Hij zei dat is 400.000 lei. Dom als ik was geloofde ik deze slang, ik pinde 15 euro (dacht ik) en gaf hem 10 euro.
Eenmaal in de bus raakte ik aan de praat met een Roemeense jongen en hij vertelde me dat 1 euro 48.000 lei was. Pas toen viel het kwartje, ik domme toerist, in Nederland met de grootste bek als het om geld gaat is gewoon enorm opgelicht. Honderd euro armer! F*ck! Dat is gewoon een maandsalaris extra voor die klootzak van een taxi chauffeur.
Hmm, tsja daar stond ik dan om elf uur ‘s avonds, zonder slaapplaats, moe en gefrustreerd. Gelukkig hielp die Roemeeense jongen me om een slaapplaats te krijgen en een goede maaltijd met die mensen. Uiteindelijk was het erg gezellig, maar ik had even tijd nodig om er overheen te komen. Hoe kon ik zo naief zijn? Overal ben ik gewaarschuwd voor Boekarest, vertrouw de mensen daar NIET! Pas op voor Roma’s ze stelen alles van je! Pff ik was echt boos op mezelf, ik Niels Kramer een stupiede domme toerist. Het kan niet altijd perfect gaan blijkbaar. Wat ook een troost is dat ik veel mensen ontmoet heb waarvan camera’s, paspoorten, geld en sieraden, en bagage gestolen is. Het is dus niet erg veilig in Boekarest en ook niet Brasov. Er is geen geweldadige misdaad maar het lijkt de nationale sport te zijn toeristen te rollen en op te lichten. Ook op het station in Boekarest hangt een bordje “Toeristen stap niet in deze trein, het is een Gyspie trein” dat zijn dus de Roma’s.
Ik heb een lesje gehad van een straathandelaar hoe hij mensen oplicht. Hij wisselt dollars voor lei’s. Wat doet hij, hij telt het geld 2 keer voor de toerist. De eerste langzaam zodat de toerist kan zien dat het genoeg geld is. De tweede keer snel en met een ongelooflijk snelle handbeweging houdt hij dan meestal 20% van het geld achter. Echt een toffe truc, maar vertrouw niemand op straat hier.
Er is geen man overboord, omdat alles erg goedkoop is hier heb ik mijn budget iets aangepast en met 5 dagen ben ik weer terug op schema. Dus het is geen ramp, maar wel zonde van mijn geld.
Brasov is een leuke stad, midden in de bergen en morgen ga ik op Draculatour en vandaag wordt ik rondgeleid door een meisje dat me de stad wil laten zien. Prima dus, ik vermaak me wel. Donderdag ga ik een hoge berg beklimmen, is weer eens wat anders dan de grote steden..
Milano
Jun 21st
Crazy life, heat, beautiful women, more heat, castings, did I mention heat? Maybe soon Ill take some time to write more, now just needed to check email quickly. In Milan now, surviving the castings. Realizing that I truly am at the bottom of the fashionshowmodelbooking10showsinaweek-ladder. But hey, still smiling my way through and loving loving LOVING the fact that I get to see these crazy places. Hopefully soon more. Ciao peeps.
Herboren straten
Jun 19th
Als de trein in een italiaans tempo op zaterdagochtend het station van Napoli binnentuft, zie ik om mij heen slechts torenhoge flats. De luttele driehonderd meters naar mijn hostel is er een van struikelen over ladderzatte wezens die achterover gestrekt in een plantenbak van een vierkante meter liggen, hun baard vol met hun eigen kots, stoppende scooters die camera’s aanbieden en vooral ongelofelijk blij zijn met je lengte van twee volle meters. Ik pas misschien tot nu toe in geen enkel bed, maar men laat mij tenminste redelijk met rust.
More >
Nederland, de wereld en de rest
Jun 18th
Zo. Nu is het woord eens aan mij. Marius, Maurits en Niels zitten respectievelijk in Parijs (bijna Milaan), Rome (bijna Napoli) en Kiev (bijna Brasov). Ik zit in Utrecht (bijna Utrecht). Jawel. Mezelf opwindend over de EU-top in Brussel, over een unaniem Nederlands gebrek aan begrip van leven, over van alles en nog wat. Maar ook genietend. Van bijvoorbeeld de warmte. Vanmiddag liep ik door Utrecht met een ouderwets Curaçao gevoel: de zon scheen niet, maar het was ontzettend warm. Ik liep op mijn 5-sterrenhotel badslippers uit St. Petersburg (dank, Marius) en in een t-shirt en broek door de stad te slenteren. Lekker nadenkend over mijn eerste jaar studie die volgende week vrijdag afloopt, halsreikend vooruitziend naar de vakantie op Kos over ruim 2 weken, en filosoferend over “Ontdekking van de Hemel” van Mulisch, welke ik – tot mijn schaamte – nog nooit gelezen had maar nu dus wel in begonnen ben.
En onderwijl heb ik een besluit genomen. Over een jaartje of 2 is het weer eens tijd voor een grote reis. Een reis van een half jaar, of een jaar. Alles kan nog veranderen, maar het zou best kunnen zijn dat de reis van Zuid Argentinië naar Noord Alaska gaat leiden. Het is een idee, maar eigenlijk ook een besluit. Ik wil het doen. Later hierover ongetwijfeld meer, nu ga ik me echter te ruste begeven op deze zwoele zomeravond.
Morgen Lotje verhuizen. Gezellig! Alleen wil ze natuurlijk precies weer op de warmste dag ter wereld verhuizen. Hehe. Als alles meezit betekent dat morgenavond een feestje ergens nabij Flowerdale, maar dat bekijken we nog even. Ik heb zin in morgen! En in overmorgen! En volgende week! En de weken daarna, en het komende halfjaar, en de komende 10 jaar! En ook in de rest van mijn leven! Ha! Wat ben ik ineens enthousiast zeg. Het zal wel goed zijn. Het voelt immers goed.
st.Petersburg en Kiev
Jun 17th
Dit word een 2 in 1 verhaal. Het is al een tijdje terug dat ik rustig de tijd kon nemen op het internet.
Laat ik beginnen met st.Petersburg.
Dat is echt een geweldige stad. Waarschijnlijk de meest Europese stad in Rusland. Hier kon ik weer ademhalen zonder het constante gehijg in mijn nek van de milijstja (politie). De hele stad is gewoon schoon en alles is goed onderhouden en het ademt vriendelijkheid uit. Hier waren ook veel minder zwervers en politie op straat. Prima dus. Ik verbleef op 30 seconden lopen van de Hermitage die voor mij -als hardwerkende student- geheel gratis is. Dat kwam mooi uit want ik had 4 dagen nodig om alles in het museum echt goed te kunnen bewonderen.
Elke dag heb ik rare dingen meegemaakt, een greep uit de collectie;
Voor het leger was er een speciaal concert om een of andere veldslag te vieren. Ik kwam hen al schreeuwend en marcherend tegen op straat en voor ik het wist was ik hun grote held. Waarom dat weet ik nog steeds niet, maar van hen heb ik wel het Russische wodka-drinken geleerd en kreeg ik kaviaar toegesmeten als ware het eurocentje waar je van af moet. Om een lang verhaal kort te maken, dit was echt een ruige rauwe Russische maffia achtige avond. Prachtig dus. ze waren verwonderd om mijn weerbaarheid op wodkagebied. Ben ik blij dat ik in Nederland regelmatig wodka drink..
Mijn hele verblijf in stPeterburg was puur vakantie vieren. Overdag culturele dingen, ‘s avonds de straat op met mijn Amerikaanse metgezel en zien in welke club/kroeg/cafebar/concert achtig iets je uit komt. Een prachtige tijd op allerlei gebied.
Dan nu het verhaal over de Russische vrouwen. Het is overdreven te zeggen dat je maar in je vingers hoeft te knippen of ze hangen om je nek, maar soms scheelt het niet veel. Ik denk dat de Russische vrouwen op zoek zijn naar zekerheid. Een man met geld en een baan zodat zij een zekere toekomst tegemoet gaan. In 5 dagen tijd heb ik 14 telefoonnummers verzameld. Bizar, ze komen naar je toe in een kroeg of op straat en beginnen een verhaal. Vervolgens vragen ze waar ze je ‘s avonds kunnen vinden en voor je doorhebt heb je hun telefoonnummer. En je mag niet weg voordat je hebt beloofd hun te bellen. Ja flikker op, weet je wel hoe duur dat is?! Ik hou toch meer van de ge-emancipeerde vrouw in Nederland die haar eigen zaakjes kan regelen en niet op elke buitenlander afstormd als ware het uitverkoopjes van de Bijenkorf.
Goed en toen moest ik Rusland verlaten omdat mijn visum bijna verlopen was. Snel een nachttrein geboekt, in moskou naar het vliegveld gelift en gisteravond was ik in Kiev. Mijn hostel is de enige in heel Kiev en telt slechts 9 bedden. Ik ben de enige gast in het hostel! Beetje saai maar goed. Kiev is vriendelijker dan Moskou en smeriger en saaier dan stPetersburg. Hier kun je wel merken dat er een revolutie is geweest. Mensen zijn trots op hun vlag (die overal wappert) en je kunt overal foto’s van Joestjenko kopen (voordat ie vergiftigd werd). De binnenstad is leuk om een keer gezien te hebben maar nu ik er vandaag doorheen gedwaald heb, is het wel genoeg geweest.
Ik heb alle ‘must-see’ dingen gezien en gedaan. Vanavond dus terrasjes pakken en morgen op weg naar Brasov in Roemenie. Daar ga ik uitgebreid de tijd nemen om weer bij te komen. Ben nog steeds een beetje brak van het feesten in st Petersburg haha.
Götzen-Dammerung
Jun 16th
Ik heb nu bijna 7 dagen Rome achter de rug; nog één voor de boeg, morgen. Zo tegen het einde dus een poging om een grote lijn te ontdekken.
De eerste dagen veel gelopen en veel gedwaald. Het hostel verlaten en een richting kiezen; verrast worden door monumentale fonteinen of levendige standbeelden op plekken waar je ze niet verwacht en spontaan kerken en gebouwen binnenlopen, op hoop van zegen (wat bij de kerken dubbel opgevat mag worden). Dat leverde achteraf veel ‘o, zit dat zo’-momenten op. Eén van de meest indrukwekkende bouwwerken, waar ik uren naar heb zitten kijken en in heb zitten lezen en verbazen, bleek achteraf keurig in de reisgids genoemd te zijn als het monument voor Vittorio Emanuel. Een groot (en groots) plein, omringd door standbeelden en fonteinen en ingeperkt door een reusachtige rotswand met een prachtig bouwwerk, wederom geflankeerd door verscheidene indrukwekkende beeldhouwwerken, bleek ook keurig door de kleurige Capitoolgids vermeldt te zijn, onder de noemer Piazza del Popolo.
Op deze manier door Rome dwalend, een boek en anderhalve liter water op de rug, heb ik de stad leren kennen. Dwalend over de Corso Vittorio Immanuel richting het Castel d’Andolfo zijstraatjes inschietend en uitkomend voor het Pantheon, het Trevi-fontein of op het Piazza Navona met haar beroemde fontein van Bernini, die de 4 grote rivieren symboliseert.
More >
Geen zuivere koffie
Jun 14th
And yes, the news is spreading!
Werd ik een week geleden in Florence nog gebeld door Douwe Egberts dat er wederom vraag naar mijn persoontje was voor een klusje, nu is er besloten 600 banen te schrappen.
Dan ga je je afvragen: waren ze echt van plan mij de uitvoering van de reorganisatie in handen te geven?
Omellete du fromage
Jun 14th
Je suis un pain! francois boulangier! je suis en Paris zzze city of luuuvvv. Keyboards here qre very French: everything at different locations AND IT IS DRIVING ME NUTS! Right, let me type out some stuff I wrote down in my agenda.
June 10
The night of leaving to Manchester. I have no idea what I am doing and what is going to happen. When will I be back in Holland? How long will I be where? Oh well.
June 12
So there you are in the business lounge. 22 years and scruffy looking and yes he is in the business lounge. I think I see old grey men filing complaints (haha hoi pap).
Oi oi oi I almost screwed up: I automatically went to sit down and wait at the 19:35 flight to Amsterdam. For clarification: this is thus not the 19:35 flight to PARIS. At the last boarding call for my actual flight I realized. I am now immortalized in Manchester as the not-so-elegantly-but-hey-hes-getting-there-pretty-fast-flying Dutchman.
In the plane. I spilled food. First time I care about spilling food on my clothes. Just because I will meet people that care about spilling food. I am changing already (ha! Thats double).
Right, I caught up now. Sorry if there is an abundance of spelling mistakes etc THIS KEYBOARD IS DRIVING ME NUTS. The castings here, there is no other way then to say it is crazy. Hundreds of men, boys and sometimes scarily feminine looking creatures are roaming the streets of Paris. Weirdest thing is: I am now part of this diverse yet not-so-diverse crowd. I want to tell so much more but this keyboard is slowing me down too much. I am still realistic: not expecting much, but now I must get one show (hehe just for my brother). Sunday to Milan for castings there. I walk around the whole (whoooole) day from address to address, to sometimes receive blunt rejections. But sometimes responses are really cool too. I dont know, just have no idea where I stand in this world, but no matter what happens; it has already taken me to amazing places, and has now dropped me in Paris. Amazing. Sharing a room with a crazy Ozzie. I see the lit up Sacre Coeur from my bed. What a life this is, WHAT A LIFE! Nothing is normal. I am tired blistered sweaty stinky maybe slightly confused/lost and absolutely loving it. Although geographically this might be an untruth, I am sitting on top of the world.
Omellete du fromage
Jun 14th
Je suis un pain! francois boulangier! je suis en Paris zzze city of luuuvvv. Keyboards here qre very French: everything at different locations AND IT IS DRIVING ME NUTS! Right, let me type out some stuff I wrote down in my agenda.
June 10
The night of leaving to Manchester. I have no idea what I am doing and what is going to happen. When will I be back in Holland? How long will I be where? Oh well.
June 12
So there you are in the business lounge. 22 years and scruffy looking and yes he is in the business lounge. I think I see old grey men filing complaints (haha hoi pap).
Oi oi oi I almost screwed up: I automatically went to sit down and wait at the 19:35 flight to Amsterdam. For clarification: this is thus not the 19:35 flight to PARIS. At the last boarding call for my actual flight I realized. I am now immortalized in Manchester as the not-so-elegantly-but-hey-hes-getting-there-pretty-fast-flying Dutchman.
In the plane. I spilled food. First time I care about spilling food on my clothes. Just because I will meet people that care about spilling food. I am changing already (ha! Thats double).
Right, I caught up now. Sorry if there is an abundance of spelling mistakes etc THIS KEYBOARD IS DRIVING ME NUTS. The castings here, there is no other way then to say it is crazy. Hundreds of men, boys and sometimes scarily feminine looking creatures are roaming the streets of Paris. Weirdest thing is: I am now part of this diverse yet not-so-diverse crowd. I want to tell so much more but this keyboard is slowing me down too much. I am still realistic: not expecting much, but now I must get one show (hehe just for my brother). Sunday to Milan for castings there. I walk around the whole (whoooole) day from address to address, to sometimes receive blunt rejections. But sometimes responses are really cool too. I dont know, just have no idea where I stand in this world, but no matter what happens; it has already taken me to amazing places, and has now dropped me in Paris. Amazing. Sharing a room with a crazy Ozzie. I see the lit up Sacre Coeur from my bed. What a life this is, WHAT A LIFE! Nothing is normal. I am tired blistered sweaty stinky maybe slightly confused/lost and absolutely loving it. Although geographically this might be an untruth, I am sitting on top of the world.
Norfolk’s eigen airline falliet!
Jun 14th
Wereldschokkend nieuws, de Dow Jones index heeft er heftig op gereageerd… Het duurde even voordat het nieuws de rest van de wereld bereikte, maar dat is niet zo gek met zulke afstanden. Norfolk Island heeft geen airline meer. Het fantastisch lopende Norfolk Jet is met ingang van 3 juni gestopt met vliegen. Wat een aderlating. Hoe moet dat nou met die 1000 inwoners die Norfolk Island telt?
Petrus droeg een lange broek
Jun 13th
Ook met een driekwart-broek kun je al niet meer bij de gemeenschap der heiligen van papa Bennie de zoveelste horen. Met een lange broek aan kun je hem wel voor rotte vis en alle heiligen voor kinderverkrachters uitmaken. Zolang je het maar in het Nederlands doet.
Om uit te leggen waar het om gaat, er zijn 3 zaken verboden in Vaticaanstad: de paus vermoorden, de basiliek opblazen en een korte broek dragen.
Ik heb het niet zo op dit soort protocollen. Ik vind het persoonlijk onterender voor een ‘heiligdom’ wanneer massa’s toeristen met flitsende camera’s en een onophoudelijk geroezemoes door een kerk heen zwermen. Maar ja, ik heb helaas niet voldoende tijd in Rome om een constructief debat over deze ridicule traditie met de zwitserse garde af te ronden. Dus pas ik me maar aan.
Kijken of de heilige vader me morgen wel een kijkje in zijn kerkje vergund. Ik zal me erop kleden.
Goed, dat was de frustratie. Nu een korte samenvatting van 3 dagen Rome: een hostel dat meer op een kraakpand lijkt maar wel op tien minuten lopen van het station en vijf minuten van het Collosseum ligt, als je goed zoekt (en dat heb ik er voor over) voor- en hoofdgerecht inclusief een goede lading rode wijn voor € 15, veel zon (om het erin te wrijven: ik ben al dagen lang verbrand op mijn armen en in mijn nek en ik geniet er met volle teugen van) en om iedere hoek staat wel weer een kerk, een schitterende fontein, of ligt een opgraving.
Een geweldige stad, waar klassiek, modern en (opvallend veel) groen samenkomen alsof het nooit anders had kunnen zijn.
Ik heb besloten ruim de tijd voor deze geweldige metropool te nemen en nog minstens een stuk of 5 dagen bij te boeken. Als ik in oktober n0g niet terug bent, weet u waar u me kunt vinden.
Venetië
Jun 10th
Enkele uren geleden is mijn trein na een rit van 5 uur gearriveerd in Rome. Aangezien mijn vorige bericht nog op de valreep vanuit Florence gepost is, zou het kunnen lijken dat ik in de tussentijd niets gedaan heb. Geheel het tegendeel is het geval: ik heb de bijzondere ambiance van het Venetiaanse leven mogen beleven. Dwalen en verdwalen, internet voor € 9,00 per uur en dan nog niet eens livenews kunnen bereiken en pizza eten met een filosofiestudent uit New York. Vandaag een bericht over Venetië, vanuit Rome. Binnenkort hopelijk Rome vanuit Rome.
Deo volente, om in de vaticaanse sferen te blijven.
Venetië. Bijzonder. Bijzonder vreemd. Dubbel. Niet altijd bevredigend, maar wel inspirerend.
Het Venetiaanse masker
O Venetië, hoeveel geld
Had ik er zo voor neergeteld
Om te zwemmen tussen uw fregatten
Wat mij ervan weerhoudt? De ratten
Die met uw toeristen komen aangesneld
From Russia with love
Jun 10th
Dubbele gevoelens en een vreemd onderbuikgevoel. Dat is hoe ik over Moskou denk nadat ik er 5 dagen doorgebracht heb. De hele stad is dubbel: het is mooi en lelijk, de mensen zijn onbeschoft en vriendelijk, centrum is rijk maar alles daarbuiten armoedig en vervallen, eten is duur maar roken en drinken goedkoop, mensen zijn slecht verzorgd en het is de stad met veel biljonairs en dure kleding.
Tsja Moskou, eerlijk gezegd had ik het niet zo naar mijn zin in Moskou. De politie is echt overal massaal aanwezig, in een supermarkt wordt je gefouilleerd en op metro stations moet je geen kaart tevoorschijn halen omdat anders de politie je aanhoud en geld van je wil.
Het is gewoon zo’n contrast om een dag in het mooie en rijke centrum te zijn en ‘s avonds weer terug te gaan naar de vervallen wijk met het smerige hostel.
Nadat ik de toeristische dingen gedaan had (Rode plein, Kremlin, Poesjkinmuseum) bedacht ik dat je een stad niet door een camera kan zien. Je moet ook rondlopen en rondhangen en mensen kijken naast alle mooie gebouwen. In het centrum maar ook in de buitenwijken. Daarom ben ik ‘s nachts over straat gaan lopen (mn kamer stonk enorm omdat er een oude man lag te rotten) om te zien hoe dat was. Toen ik daar liep had ik de hele tijd het liedje ‘Boulevard of broken dreams’ in mijn hoofd. Echt een ellendig zooitje. Overdag zie je ze ook; veel mensen die de hele dag drinken en roken. De ellende druipt van de gezichten af. Dit was een schok want de volgende ochtend zaten ze er namelijk weer. Weer drinken en roken. Op weg om dood te gaan.
Ik schrok er nogal van omdat het er zoveel zijn. Maar juist dit was een van de redenen voor mij om te reizen en het luxe Nederland te verlaten. Ervaren dat rijkdom, school en werk niet vanzelfsprekend zijn.
Zo dat moest er even uit.
Ok dan nu de positieve dingen.
Het Poesjkinmuseum was geweldig. Echt niet normaal wat een mooie schilderijen. Rembrandt, Jan Steen, Ostade, van Ruysdaal, Albert Cuyp, Matisse, Picasso, Renoir, Monet, van Gogh en meer. Ik heb uren naar de Monet’s en de Matisse’s gekeken. Geweldig was dat. Ook de kerken zijn hier mooi. De Russisch orthodoxe kerk is duidelijk rijk. Veel goud en prachtige schilderkunsten. Hetzelfde geld voor het Kremlin. Ook ben ik naar een park geweest met oude pompeuse gebouwen die Stalin heeft laten bouwen maar waar nu niks meer mee gebeurd. Het was cool omdat het de aftakeling van het oude Sovjetrijk symboliseerd.
In het hostel waren echt leuke mensen waar ik een goede tijd mee heb gehad. Met een Amerikaanse gozer die het ook wel gezien had in Moskou ben ik vannacht naar stPetersburg gereisd. Het hostel hier is goed en schoon en ze hebben warm water! In Moskou niet dus, echt koud hoor onder de douche.. Op loopafstand van de Hermitage en de rest van de binnenstad. Ideaal dus.
Voor zover dit bulletin, Gerdien de foto met de bontmuts komt eraan, ik heb net een bontmuts gekocht..
