We live, and that's news
Archive for November, 2003
Sinterklaas
Nov 30th
Het is hier nog even 1 uur wachten, en dan komt Sinterklaas in het hotel! Ik leef nog en zit in het Plaza Hotel momenteel mijn Duty te draaien. Afgelopen maandag (6 dagen geleden) heb ik mijn ontslag ingediend; 10 januari treedt ik uit dienst. Een of twee weken later ongeveer hoop ik terug te vliegen naar Nederland. In Nederland weer een studie beginnen… Hmmm…
Het ontslag werd goed opgepikt, mijn manager staat er duidelijk achter dat ik weer ga studeren. Bij sommige afdelingshoofden kwam de “klap” hard aan, er is me al beloofd dat ik aan mijn stoel vastgebonden ga worden etc. Maar goed, niets kan me tegenhouden, ik ga terug naar de BITTERE KOU!
Ik zit al lekker op internet te zoeken naar welke telefoon ik bij welk abonnement ga nemen enzo, hahahaha! Dat is lang geleden. Als iemand nog een baan weer, ik ben sowieso op zoek! Vanaf februari beschikbaar ongeveer.
Marius, Lotje, het wordt tijd dat de risk weer uit de mottenballenkastgehaald wordt. Blaas het stof er maar vanaf, poets de rode legertjes extra mooi glimmend op: Kapitein Bink komt eraan!
Brrrr
Nov 28th
Maar goed dat er geen ruiten op m’n fiets zitten, anders had ik moeten krabben. Wat een heerlijk weer vandaag zeg! Zon! Kou! En zo hoort het ook. Het is WEEKEND!
Lotje is vandaag erg vervelend!
Nov 27th
Zo! Dat moet even vereeuwigd worden in de LiveNewsTuin! Och man, sinds ze wakker is, is ze een irritant overactief bijdehand stuiterballetje! Ze houdt niet op, ze zingt, ze slaat, ze springt, ze roept, ze bijt!
WAAR ZIT DE POWERKNOP OP DAT DING?!?
Pappie hellup…
Waaahaaaahahaha!
Nov 25th
Zat net een digitale sketch te kijken op Nederland 3, waren Balkenende en De Hoop Scheffer aan het ruzieën over een potje Risk (ik al lag met de Curaçao-Risk sentimenten in de kreukels,) sloot De Hoop Scheffer het stuk af met “Ja, als het zo moet, dan hoeft het van mij niet meer!”
Hahahahahahahhahahaaaaa!
PS: deze grap is waarschijnlijk begrijpbaar voor twee anderen: Lotje en Ewout. Excuses voor de binnengrappen en -grollen.
Broembroem
Nov 25th
Vrijdag 9 januari om 13:05 gaat Marius een nieuwe vorm van examen meemaken: autorijexamen. Eerst twee december m’n theorie halen en dan eindelijk eens hopelijk richting afronding van dat rijgedoe begin januari…Ben benieuwd of ik er de zenuwen van krijg of niet…Maar hoe dan ook zal ik de wijze woorden van John in mijn hoofd laten galmen: “Geen paniek…”
Gezellig
Nov 24th
Wat ontzettend gezellig om een weekendje naar huis te gaan zeg. Erg fijn om even weer daar te zijn. Misschien nog wel fijner om even van campus en UC weg te gaan. Heb trouwens voor het eerst weer een beetje hoop dat er nog vooruitgang ooit met mijn enkel kan komen, maar ik ga eerst eens hopelijk binnen een half jaar naar de orthopeed om het met hem te overleggen voor ik het op de website gooi. Maar het is misschien enigszins hoopvol.
Woensdag moet m’n moeder op de slachtbank voor d’r knie. Al zal ze het niet meer voor die tijd lezen: HEEL VEEL STERKTE MAMA! Op zich is het een kleine ingreep, dus ik heb goede hoop dat alles gewoon weer goed komt.
Nog vier weken UC en dan vijf weken vakantieeee! Vijf weken! Zo lang zo lang zooooo laaaaaang! Niets dan genieten, ontspannen en relaxen….aaaaah kan niet wachten.
/
Nov 22nd
Lekker even uitgeslapen. Weten jullie wat ik ga doen dit weekend? Ik ga naar huis. Blijft leuk om te zeggen. Gisteravond zijn m’n ouders naar Nederland gekomen voor anderhalve week, en ik vind dat maar erg gezellig. Dus ik ga m’n spulletjes en een trein pakken! Trouwens iedereen, jullie kunnen Ewout nu plat smsen (gratis) onder het balkje communiceer. Ook al heet dit adres prachtig ‘bericht ONS’, jullie kunnen alleen maar EWOUT smsen 
Trouwens, er is een goede kans dat ik mijn eerste eindcijfer (vd vier) binnen heb volgende week, en er is een kans (nog echt niet zeker) dat het een A- is! Ik HOOP het ik HOOP het…
Iedereen een fijn weekend, ik ga van moeder’s kookkunsten smullen. En van de gezelligheid genieten en… en….
Curaçao, 9000 kilometer verderop
Nov 20th
DCA is toch niet mijn favoriete luchtvaartmaatschappij hoor! Na een geweldig (vroege) treinreis met mijn mama, een incheckprocedure zonder mama en vervolgens weer een kop koffie met mama en rondom op banken liggende Schotten die hun nederlaag hadden verdronken blijkbaar, stapte ondergetekende maar weer eens door de douane heen, waar ze me tegenwoordig begroeten met “He Ewout, weer terug jongen?” Met een raar gevoel in mijn maag, want ja, mama stond weer achter mij en mocht niet mee in de koffer, doorging ik weer alle checkprocedures waarmee Schiphol zichzelf verzekert van een wapen-, drugs- en andere rotzooi-vrije vlucht naar Curaçao, stond ik bij gate G4 te wachten op het vliegtuig, uiteraard niet nadat ik een taxfree dubbele slof LUCKY STRIKE had aangeschaft (vervolgens hield mijn pinpas ermee op, de MCB had geen zin meer in overzeese transacties blijkbaar).
Mijn vlucht verliep grotendeels saai, en een glazenwasser die op weg was naar Suriname wist de boel nog wat te verergeren door al naast-mij-zittend me de oren van de kop te kletsen. Hij hield daar gelukkig mee op toen mijn discmanoordopjes in zaten en ik de volumeknop op standje levensgevaarlijk zette.
Na twee vieze DCA maaltijden en 9,5 uur landde ik weer eens op Curacao, alwaar ik, inmiddels zittende te Anasaweg 65, dit stukje tik. Ik ben dus niet neergestort en leef dus nog, HEUH.
Goed. Later meer over “Is er leven na Nederland?”.
400!
Nov 20th
Ha! Nu heb ik ‘em. Dit is het 400ste stuk geschreven op LiveNews. Ik herinner me nog wel hoe de 300 mij ontnomen was…Ewout, bite me!
Ik zit hier nu in een academic building te wachten op mijn beurt om over m’n toekomstige paper van 5000 woorden te praten. Hoe ik me erover voel, wat erin moet, inleiding, main points etc. Waarom het nog eigenlijk doen? Je weet toch al wat er komen gaat. Maar als je niet komt met die reden, dan ben je weer niet gemotiveerd. Welcome to UCU Nee hoor, handig is het wel. Soms kom je al pratende op goede ideeën, of betere ideeën dan je al had. En daar hoop ik op. Even een update over de strijd voor het belachelijke gemiddelde: ik zit er nog steeds onder. Het scheelt niet veel, maar ik zit eronder…Het is zo ontzettend moeilijk om op dat niveau alles te maken. Maar geen gezeik daarover, gewoon nog even een week of wat doorwerken, en het is allemaal weer voorbij. De weken gaan hier zo snel, het is niet bij te houden. Nog een week of vier, en het is alweer vakantie! Voor mij betekent dat vijf volle weken echte vakantie. Welcome to UCU
Ewout zit onderhand weer in het vliegtuig. Na een week van lachen en huilen en alles wat ertussen zit was het weer tijd om te gaan. Nou, dat vind ik dus onzin. Het was nog totaal geen tijd om te gaan. Eigenlijk begon het net te wennen om dat figuur weer in m’n buurt te hebben, en dan is die er weer vandoor. Nou, we kunnen denk ik weer een nieuwe wedstrijd beginnnen: wanneer komt ie nou weer terug?
Leraar wacht, moet gaan.
Hahahaha
Nov 20th
Zo aan de vooravond van mijn vertrek, ik vlieg dus definitief morgenochtend, las ik toevallig nog even het volgende:
Ik hoorde net op de radio dat het leger van Curacao een staatgreep heeft gepleegd. Volgens de laatste berichten schijnt hun generaal, de heer Moetje Klappenhebben, een moordadig figuur te zijn die het vooral heeft gemunt op mensen wiens naam begint met een E en eindigt met een T. Daarom lijkt het me verstandiger dat ik naar Curacao ga, in plaats van jou.
Derk, 31 oktober 2002 om 21:40
Hahahaha… Lees meer hierover op http://www.livenews.nl/archives/000159.php! Overigens, lees ook vooral http://www.livenews.nl/archives/000423.php, mijn voorspellingsverhaal van de zesnul was echt geweldig!!!
Goed jongens, ik ben weer op Curacao morgen. Bedankt iedereen voor de fijne tijd(je)!
6-0!
Nov 19th
Ik ben geen enorme voetbalfan, maar vanavond (Nederland-Schotland) was dus een degelijke pot voetbal. Prachtig!
Daarnaast kan ik denk ik een uur of acht volschrijven met de belevenissen van de afgelopen week, maar mijn hoofd staat er totaal niet naar. Dat komt nog wel. Het enige wat ik nu nog wil melden: Ewout, goede reis morgen weer, hou vol en bedankt voor de afgelopen week. Succes.
Tóch donderdag
Nov 18th
Hmmm… Ik geef toe, het is een beetje jammer, maar goed. Ik belde dus naar DCA kantoor in Rotterdam – maar goed, de wijziging moest nog gemaakt worden. Dus ik even met de DCA expert op Curaçao bellen, die gaf aan dat ik het zelf moest wijzigen. Er blijken echter ook nog wel heel wat kosten aan vast te zitten, die ik niet kan declareren bij de verzekering, dus ik vlieg gewoon donderdag weer terug naar het warme zuiden. Sorry! Ik vlieg maar liefst om 09:40 uur…
Zondag in plaats van donderdag
Nov 18th
Beste Livenewslezers, na deze korte bewuste en goede onderbreking gaan we weer gewoon verder waar we gebleven waren. Waar waren we ook alweer gebleven? Maar goed.
De Livenewstuin is weer volop open voor iedereen, welkom! Ehm… Even tussen wenkbrauw en elleboog door: hoogstwaarschijnlijk (ik moet alleen nog even bevestigen in NL) vlieg ik niet donderdag maar zondag terug naar Curaçao. Tot zover deze zakelijke mededeling.
Ik zit dus nu nog in Nederland, heerlijk met KABELINTERNET (wat een luxe!!!) maar ook in de KOU (wat een prutstemperatuur!!!) en gezellig met MARIUS (JAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!). Oftewel: voor de verandering wordt Livenews weer eens volledig vanuit Nederland gevuld, wat tot nog toe ruim een jaar geleden voor het laatst gebeurde.
Nadenken, praten, rondkijken, nadenken, nadenken en nadenken, hmmm… Ik heb het erg druk. Nederland is leuk, ben ik inmiddels al voorzichtig achter. Het is goed voor mijn open mind. Curaçao is toch wat beklemmend, misschien. Maar goed, ik ga terug, dat staat vast. Zondag. Toch gek hoor. Zo onverwachts ineens weer trug.
Wat ik wel even nog kwijt wil: ONGELOOFLIJK WAT IS ALLES EN IEDEREEN HETZELFDE GEBLEVEN ZEG!!! Maar goed, wat kun je ook verwachten als je steeds na een half jaar even om de hoek komt kijken. Ontvreemd ben ik hier gelukkig nog niet.
Geland
Nov 14th
Ewout is veilig in Nederland aangekomen. Het is even een gekke situatie zeg. Ik ga nu met een tasje op mijn rug naar Harderwijk om bij Ewout te logeren…Hoe lang geleden is dat?
Ewout, ik wens jou en je hele familie veel sterkte toe, en ik zal er zijn waar het kan, deze hele week.
Jij bepaald wanneer er weer gereageerd kan worden. Tot die tijd kan het bij mij niet.
Straks even een paar uurtjes
Nov 13th
Straks even een paar uurtjes slapen, en dan de fiets op, trein in en de goede gate vinden. Dan Ewout een grote knuffel geven. Bizarre situatie.
Familieomstandigheden
Nov 13th
Wegens het overlijden van mijn opa zal ik donderdag 13 november 2003 om 16:30 met DCA naar Amsterdam vliegen. Ik kom aan om 06:00 uur plaatselijke tijd. Mijn retourvlucht zal zijn 20 november 2003.
Ik ben niet van plan in deze week enig bezoek aan vrienden of kennissen af te leggen. Dat wil zeggen: er worden geen meet-en-greets gepland. Uiteraard zal ik een aantal vanzelf wel zien.
Dit staat los van terugkeer naar Nederland of vakantie.
Liever geen condoleance’s via deze website.
In de gang
Nov 12th
Al lopend door de gang dacht ik na. Hoe lang was het geleden dat ik nagedacht had? Het was een interresant onderwerp om over na te denken. Ik dacht erover na in het Engels. Want daarmee kon ik direct mijn Engels wat opvijzelen. Dat maakte het nadenken wel wat moeilijker, waardoor ik besloot daarmee te stoppen. Besluiten, daar was ik wel goed in, besloot ik.
Er stond een pennenstreek op mijn linkerhand. Daaruit maakte ik op dat ik normaliter met mijn rechterhand de pen hanteerde.
Er liep een vrouw mij tegemoet. Dat het een vrouw was, bleek uit haar lichaam. Ondanks het feit dat haar lichaam bedekt was met kleren, kon ik zien dat ze vrouw was. Ik vroeg mezelf in het Nederlands af waarom ze kleren droeg.
De kleding van de vrouw had verschillende kleuren, al wist ik niet welke. Aanschouwen kon ik wel, intrepeteren ook, onderscheiden iets minder. Ze liep met een gangetje van ik denk ongeveer zes kilometer per uur langs me heen. Dat mijn reukorgaan werkte, bleek toen ik een geur registreerde. Het was niet onprettig om deze totale ervaring in mij op te nemen. Ik besloot dat de vrouw die mij zojuist gepasseerd had een mooie vrouw was die lekker rook.
Ik keek naar mijn rechterhand. Tot mijn lichte verbazing bleek daar een pen in te liggen. Ik vroeg mezelf niet af of dit de pen was die ook de pennenstreek op mijn linkerhand had gemaakt, ik besloot dat. Ik voelde mezelf machtig.
Lopen vermoeide me. Ik stopte. Daarna besloot ik dat ik beter kon stilstaan, omdat ik daar minder vermoeid van werd dan lopen. Bij wijze van experiment keek ik rond. De gang waarin ik stond, leek breder te worden. Dat vond ik volkomen normaal.
Ik keek en zag een explosie. Het was een grote. Ik voelde niets, ik hoorde niets, ik zag alleen. Ik had namelijk besloten een explosie te zien. Daarbij was ik vergeten dat ik ook moest besluiten de explosie te horen en voelen. Omdat een explosie voelen mezelf wellicht zou vermoeien, besloot ik een explosie alleen te zien en te horen. Mijn gehoor registreerde een overweldigend geluid bij het zien van de prachtige explosie.
Op dat moment besefte ik mijn bewustzijn, en werd ik me bewust van mijn besef. Ik registreerde beide zaken, en besloot dat het tijd was om eens terug te kijken op mijn registraties. Ik had verschillende dingen geregistreerd. Ik besloot meningen te vormen over mijn registraties, maar daar kwam ik niet uit. Dit besluit draaide ik dus terug, waarna ik dacht dat het beter was eerst na te denken voordat ik iets zou besluiten.
Mezelf afvragend waarom ik registreerde, besloot, nadacht, kon ik niets anders dan ermee stoppen.
Alles was voor even en voor niets.
Curawout 1 jaar
Nov 11th
Stap, stap, stap… “Zo jongetjes, waar gaan jullie naar toe – Bonaire of Curaçao?”
“Curaçao meneer”, zeiden zij in koor. “En wat gaan jullie daar doen dan?”
“Op vakantie, meneer”, riepen zij nu in koor. “En waar gaan jullie verblijven dan?”
“Anasaweg nummer zeventien, meneer”, was het antwoord. “Wat is dat, daar op de Anasaweg?” “Ehm, een studentenhuis, meneer”.
“Goed, loop maar door”
En daar, één jaar geleden, liepen twee jongetjes van 19 jaar oud door de laatste check op Schiphol. Nu was het wachten totdat de sluizen opengingen, naar het inmense KLM vliegtuig dat voor het raam stond te wachten… Het zou hen vliegen naar Curaçao.
Nu, een jaar later… Gek zeg. Idioot! Belachelijk! WAAROM GAAN DE JAREN TEGENWOORDIG ZO SNEL! En waarom lijkt het toch alweer 10 jaar geleden…
Weer een verjaardag
Nov 10th
Vandaag een jaa geleden zaten we in het vliegtuig. Zonder enig idee wat er zou gaan gebeuren, wisten we één ding: de ander zou er ook bij zijn. Het begin van het beste jaar uit mijn leven. Ewout, ik mis je jongen.
Vliegtuigen
Nov 10th
Volgens mij zien we over een jaar of tien zelden nog blauwe lucht. Nee, niet zozeer door milieuvervuiling, maar door de strepenpoepers of the sky: vliegtuigen. Je moet er maar eens op letten; als je in de Randstad woont, en je kijkt omhoog een knalblauwe lucht, verbaast het je niet eens meer als meer dan de helft van de lucht toch wat wit is, door al die vliegtuigstrepen.
Ik ben eigenlijk best benieuwd of die strepen onderhand een meetbaar significant effect hebben op bijvoorbeeld temperatuur. Stel de strepen zouden een stuk minder zon doorlaten, dan wordt het minder warm overdag. Dat moet dan wel de eerste uitvinding van de mens zijn sinds de Industriële Revolutie die het broeikaseffect tegen zou gaan. Grappig.
