Ik had met Martin iets erg illegaals gedaan. Een bankoverval. Of een grote diefstal. Zoiets. We waren net op tijd weggekomen, en we waren net in een groot school-achtig gebouw. Snel de deur op slot, want de politie zat vlakbij. We zijn snel met allerlei stoelen en banken de deur gaan barricaderen omdat de politie er al aankwam met een stormram, maar gelukkig hadden we de deur genoeg geblokt.

De politie was al een tijd niet meer in het gezichtsveld, en er was een gebouw een straat verderop waar we heen moesten (waarom weet ik niet meer). Dus we hadden de barricade weggehaald, en waren heel voorzichtig naar buiten aan het gaan. Eerst tegelijk. Daarna was ik een stukje teruggelopen, want ik vertrouwde het niet helemaal. Op dat moment keek Martin om. Er was een meter of 30 tussen ons. Hij gaf me een laatste blik, waarin geschreven stond dat het te laat was. Hij gaf nog één grote grijns en begon keihard te rennen. Toen zeg ik pas de talloze agenten om de hoek heen rennen om Martin te arresteren. Het deed me pijn. Wederom was ik net op tijd binnen, en barricadeerde alles snel weer, want de agenten waren ook weer bij de deur. Toen dat gelukt was bedacht ik toch wel dat ik daar niet kon blijven, want vroeg of laat zouden ze binnenkomen. Dus ik was via een zijuitgang in een winkelcentrum terecht gekomen, en de enige manier om daar uit te komen was om iets te kopen en langs een kassa te gaan. Maar m’n pinpas lag thuis. Op een één of andere manier had ik bij de manager een gratis beschadigd blikje cola gekregen, en wilde langs de kassa lopen. Maar de kassamiep wist niet dat het gratis was voor mij. Ik zag agenten buiten staan, en ik wilde de aandacht niet op mezelf vestigen door alles uit te leggen daar. Dus ik begon te rennen. De deur uit, langs de agenten, en iemand anders rende met me mee. Ik weet niet zeker of het nou Martin was. Volgens mij niet. Hoe dan ook, wij met z’n tweeën werden achtervolgd door iemand, en ineens waren we vlakbij mijn oude middelbare school, met die flats daar vlakbij. Dolend door al die kleine gangetjes kreeg de achtervolger ons te pakken. Maar het was geen agent. Het was een ex-crimineel die ons een blikje cola had zien ‘stelen’ en ons leven wilde beteren. Nadat we hem beloofd hadden dat we het nooit meer zouden doen, gingen we op weg naar ons huis.

Lotje was er nu ook bij. We waren bang dat de politie ons bij het gebouw aan het opwachten was, maar dat bleek niet zo te zijn. Toen waren we bang dat ze bij de lift stonden te wachten, dus namen we de trap. Op de tweede verdieping aangekomen Bleek ook daar niemand te zijn. Ook niet voor onze deur. Misschien stonden ze wel binnen. Net voordat Martin de deur opendeed, zag ik al drie agenten in pak de hoek om komen in de gang. Ze keken me aan, met een blik van ‘sorry, maar nu is het echt voorbij’. Toen ik net wilde schreeuwen dat we weg moesten komen, trok Martin de deur open, en ook daar kwamen agenten ons tegemoet. Het was afgelopen. Ik kon het niet geloven. Twaalf jaar gevangenis hing ons boven het hoofd.

Toen was ik met Lotje thuis een spelletje aan het doen op de televisie, toen er een voicemail was van een niet te verstane taxichauffeur, dat de taxi gereed stond (we moesten namelijk zelf naar de gevangenis toevliegen, en we deden het nog ook (?)). Maar ik wist niet zeker of die taxi voor ons of voor mijn pa was, want die vliegt ook veel. Maar, zei ik tegen Lotje, ‘pappa is nog met ma aan het reizen’. Op dat moment kwam mijn pa door de gang naar binnen gelopen, hij had op het nieuws gezien dat zijn zoon één van de grootste criminelen van het land was, dus hij had de reis maar wat verkort. Net toen hij de huiskamer in kwam lopen, toen ik hem weer voor het eerst zag, werd ik wakker.

Erg lang geleden dat ik zo’n realistische droom heb gehad. Hij was eigenlijk wel leuk, op een spannende manier. Het is zo een filmscript, met hier en daar wat aanpassingen. Hoe dan ook, deze droom was te echt, en te leuk en te spannend om niet snel op LiveNews te zetten, voor ik hem vergeet, en voor altijd weg is. Goedemorgen, trouwens :)