Archive for October, 2003

Ik heb nu ook schoenen. Zo maar is even kijken of die hele cocktail wel een mooi kostuum vormt…

Liep ik onderweg naar de bus hier in Utrecht, kom ik Marjan tegen! Als in Harderwijk-Marjan! Toevallig zeg. Je kreeg de groeten, Ewout.

Morgenavond heb ik een gala op de Pier in Scheveningen, ik ben Elise’s date naar haar studentenvereniginggala (weer een Galgje woord). Erg veel zin in. Daarna, zaterdag om 12 uur de sponsorloop. Na de plaatsing op LiveNews één nieuwe sponsor erbij. Ik vraag me af of alle lezers al sponsor waren, of dat de lezers gewoon zuinige lezertjes zijn die ineens toevallig een berichtje niet gelezen hadden…

School gaat prima, al mijn cijfers binnen van de afgelopen mid terms, en het is allemaal erg goed afgelopen. Nu is het even een tijd van iets meer relaxen. Ik heb bewezen dat ik keihard kan werken als het moet, dus nu zijn er ook weer leuke dingen in m’n leven. De combinatie bevalt eigenlijk veel beter. Lotje moet er nog eentje morgen. Succes kleintje.

Bedtijd.

Mijn idee: weg met dat ding. Ik word gek van die SMS mensen, en nu dus ook dat er ineens “homo’s” staat. Wat voor zin heeft dat? Dat zijn het soort mensen die ook met een spuitbus LUL op een kunstwerk kladden. Of een piemeltje tekenen op de pleedeur. Met andere woorden: trieste, trieste figuren. Die moeten geen stem kunnen hebben op deze site. Ja, ze zouden kunnen reageren. Maar ten eerste, dan moeten ze een knopje vinden, lukt ze nooit, en ten tweede, dat is te veel moeite. Dus weg met dat ding. Da’s mijn idee. Wat zou de Ewout ervan denken?

Mooi weer buiten. Zet de verwarming op 37C, hou de deur dicht en kijk naar buiten en dan lig je ongeveer op Porto Marie. Maar dan zonder zee. En strand. En…En…En…:) Maar ook hier is het fijn. Ik ga weer even wat lezen.

Wat fijnnnnnnn!!!

Ik denk dat als Ewout weer eens in Nederland zou komen, dat het dan misschien tijd is om een bezem door LiveNews te halen. Een frisse wind. Een schoonmaakwagentje. En al die andere cliché’s. Gewoon, een andere lay-out, wat meer opties erin, wat meer menschen gaan trekken, etc etc. Lijkt me eigenlijk best wel heel erg leuk om te doen. Voor de lezers misschien ook wel een fijn idee, om weer eens tegen wat anders aan te kijken. Ideeën altijd welkom.

Ik had met Martin iets erg illegaals gedaan. Een bankoverval. Of een grote diefstal. Zoiets. We waren net op tijd weggekomen, en we waren net in een groot school-achtig gebouw. Snel de deur op slot, want de politie zat vlakbij. We zijn snel met allerlei stoelen en banken de deur gaan barricaderen omdat de politie er al aankwam met een stormram, maar gelukkig hadden we de deur genoeg geblokt.

De politie was al een tijd niet meer in het gezichtsveld, en er was een gebouw een straat verderop waar we heen moesten (waarom weet ik niet meer). Dus we hadden de barricade weggehaald, en waren heel voorzichtig naar buiten aan het gaan. Eerst tegelijk. Daarna was ik een stukje teruggelopen, want ik vertrouwde het niet helemaal. Op dat moment keek Martin om. Er was een meter of 30 tussen ons. Hij gaf me een laatste blik, waarin geschreven stond dat het te laat was. Hij gaf nog één grote grijns en begon keihard te rennen. Toen zeg ik pas de talloze agenten om de hoek heen rennen om Martin te arresteren. Het deed me pijn. Wederom was ik net op tijd binnen, en barricadeerde alles snel weer, want de agenten waren ook weer bij de deur. Toen dat gelukt was bedacht ik toch wel dat ik daar niet kon blijven, want vroeg of laat zouden ze binnenkomen. Dus ik was via een zijuitgang in een winkelcentrum terecht gekomen, en de enige manier om daar uit te komen was om iets te kopen en langs een kassa te gaan. Maar m’n pinpas lag thuis. Op een één of andere manier had ik bij de manager een gratis beschadigd blikje cola gekregen, en wilde langs de kassa lopen. Maar de kassamiep wist niet dat het gratis was voor mij. Ik zag agenten buiten staan, en ik wilde de aandacht niet op mezelf vestigen door alles uit te leggen daar. Dus ik begon te rennen. De deur uit, langs de agenten, en iemand anders rende met me mee. Ik weet niet zeker of het nou Martin was. Volgens mij niet. Hoe dan ook, wij met z’n tweeën werden achtervolgd door iemand, en ineens waren we vlakbij mijn oude middelbare school, met die flats daar vlakbij. Dolend door al die kleine gangetjes kreeg de achtervolger ons te pakken. Maar het was geen agent. Het was een ex-crimineel die ons een blikje cola had zien ‘stelen’ en ons leven wilde beteren. Nadat we hem beloofd hadden dat we het nooit meer zouden doen, gingen we op weg naar ons huis.

Lotje was er nu ook bij. We waren bang dat de politie ons bij het gebouw aan het opwachten was, maar dat bleek niet zo te zijn. Toen waren we bang dat ze bij de lift stonden te wachten, dus namen we de trap. Op de tweede verdieping aangekomen Bleek ook daar niemand te zijn. Ook niet voor onze deur. Misschien stonden ze wel binnen. Net voordat Martin de deur opendeed, zag ik al drie agenten in pak de hoek om komen in de gang. Ze keken me aan, met een blik van ‘sorry, maar nu is het echt voorbij’. Toen ik net wilde schreeuwen dat we weg moesten komen, trok Martin de deur open, en ook daar kwamen agenten ons tegemoet. Het was afgelopen. Ik kon het niet geloven. Twaalf jaar gevangenis hing ons boven het hoofd.

Toen was ik met Lotje thuis een spelletje aan het doen op de televisie, toen er een voicemail was van een niet te verstane taxichauffeur, dat de taxi gereed stond (we moesten namelijk zelf naar de gevangenis toevliegen, en we deden het nog ook (?)). Maar ik wist niet zeker of die taxi voor ons of voor mijn pa was, want die vliegt ook veel. Maar, zei ik tegen Lotje, ‘pappa is nog met ma aan het reizen’. Op dat moment kwam mijn pa door de gang naar binnen gelopen, hij had op het nieuws gezien dat zijn zoon één van de grootste criminelen van het land was, dus hij had de reis maar wat verkort. Net toen hij de huiskamer in kwam lopen, toen ik hem weer voor het eerst zag, werd ik wakker.

Erg lang geleden dat ik zo’n realistische droom heb gehad. Hij was eigenlijk wel leuk, op een spannende manier. Het is zo een filmscript, met hier en daar wat aanpassingen. Hoe dan ook, deze droom was te echt, en te leuk en te spannend om niet snel op LiveNews te zetten, voor ik hem vergeet, en voor altijd weg is. Goedemorgen, trouwens

Zit je hier heerlijk in Oostenrijk, is het prachtig weer, heb je je vriendin bij je, ZIT JE HUISWERK TE MAKEN. Ik word er volledig knettergek van, alsof er ook maar 1 kans is dat ik alles op tijd afmaak…Echt niet. Heb je 1 week vrij in deze madness, moet je alsnog doorwerken. Wat een onzin zeg. Ik heb zin in vakantie.

Hoe kan die jongen nou ineens van bewoner van een eilandje waar je NAF 237,- per minuut betaald voor langzame telefoonlijn-kruip-internet naar een actieve LiveNewser (met WEBCAM!) gaan? Belachelijk. Heerlijk. Welkom terug Ewout, dat je maar een productieve problemenoplosser mag blijven. En een vermakelijk schrijver. Het was erg gezellig gister om weer eens te bellen. De post is op de post. Dat je het weet.

Oh ja, trouwens, ik ben in Oostenrijk! Samen met Lotje. Bij mijn ouders. Ongelooflijk gezellig, we hebben vanavond Lotje kunnen voorstellen aan het fenomeen Heurigen. Erg fijn om haar een stukje van mijn jeugd te tonen. Komende week word een mooie melange van melancholie en studeren. UCU achtervolgt je, en domineert je leven. Ha! Dat zou hun nieuwe slogan moeten worden. Maar even serieus, ik vind het wel erg fijn om weer te studeren, en daadwerkelijk te doen wat ik hoopte. Dus, voor mijn eigen bestwil, toch maar deze week wat boekjes doorspitten. Daarnaast naar Wenen, Baden, heuveltjeklimmen, naar het Prater, en nog zo veel meer fijne dingen! Het blijft een stukje thuis hier.

Kwam er net achter hoe heerlijk een bad voor mijn enkel is. Het doet echt wonderen! Jammer dat ik geen bad heb in Utrecht. Het gevoel doet me denken aan de rolstoeltijd, met de revalidatie in het ziekenhuis, als ik in de plee moest zitten met m’n voeten. Ze noemden het een bloeddoorstromingsstimulator (onthouden voor Galgje), maar dat geloofde ik nooit echt. Maar al was het een toiletpot, mijn enkel voelde na een sessie (*flush*) weer erg goed. Sjongejonge, daar zat ik dan, voet in de bak, met The Master naast me. Dat is onderhand zo een jaar of acht geleden. Weet je nog, dan kwam die taxi ons ophalen bij de basisschool, om vervolgens naar het ziekenhuis te gaan…Wat is dat lang geleden.

Na een drukke tijd en een gezellig feestje gisteravond begin ik duidelijke signalen door te krijgen van mijn lichaampje dat ik eens misschien een nachtje meer moet dan een uiltje knappen. Morgen horen jullie of het gelukt is. Weltrusten.