Zo, verjaardag voorbij, veel gereisd, en nu in de laatste voorbereiding van de volgende grote grooote stap. Even kijken of ik kan terugblikken…Oh, alvast sorry voor de typefoutjes, maar het is erg koud, en vingers doen niet geheel mee (ik verwacht geen medelijden :) )

Verjaardag! Leuke gezellige rustige dag gehad, we hadden net een dag gewandeld, en de volgende dag zouden wee de gletsjer opgaan, dus rusttijd was geboden. Gezellig uit eten geweest, veel mensen aan de telefoon gehad, maar ecvht een verjaardagsgevoel was het niet. Tot een uur of half elf. We kweamen net terug van uit eten gaan, en kwamen weer bij het hostel aan. We zagen een jongen, die bij het huis hoort lachend bij het rtaam staan, maar wij waren in de veronderstelling dat dit was omdat we net bijna waren opgegeten door een stel dolle straathonden. Dus wij lopen door naar binnen, en worden een beetje gevolgd door andere gezinsleden, tot aan de keuken.
Daar, op de tafel, met ineens een mooi kleedje erop, stond een kolossale zelfgebakken taart, gemaakt door de oma, met fruit erop, en snoepjes, en een prachtig kaarsje in het midden. De muziek stond aan, en er werd ineens in het Spaans voor me gezongen. Wat bleek, ik had ´s ochtends gezegd tegen het ouwe omaatje, dat ik jarig was, en dat er dus, als er gebeld word, en ze verstaat het niet, maar door moet sturen naar mij. Toen kwam het kleine vrouwtje (rond de 1.50m) naar me toe gehobbeld, gaf me een kolossale knuffel en zoenen erbij, en vond het geweldig dat ik hier mijn verjaardag mocht vieren. Toen het kaarsje uitblazen…ik blazen, kaarsje uit….>Kaarsje weer aan! Allevier de gezinsleden in de kreukels: “Niet vergeten, dit is Tierra del Fuego (Vuurland), daar krijg je de kaarsjes niet zomaar uit!” kregen we te horen.
Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik totaal geen taartliefhebber ben, maar deze taart heb ik met genot op zitten eten, alleen omdat die met zoveel liefde gemaakt was. Ik had me nog nooit zo jarig gevoeld.

Toen, de volgende dag de gletsjer opgelopen. Opgeklauterd, opgeklommen, opgegleden. WAT een wandeling, de zwaarste uit mijn leven, zonder twijfel. Maar absoluut de moeite waard. Prachtige uitzichten over de Fin del Mundo, Tierra del Fuego, en de landschappen van Argentinie. Na een uur of drie lopen, glijden vooral, echt niets lag stil, kwamem we bij de gletsjer. Zo groot, het is niet voor te stellen. Vanaf een afstand zagen we een klein zwart gaatje. Daar werd ons in het Spaans verteld dat we daardoor naar binnen de gletsjer in zouden gaan! Dus wij galopperend die kant op, en ja hoor, het bleek inderdaad groot genoeg om doorheen te gaan. Toen dus een meter of honderd stijl omhoog de gletsjer in. Zo mooi, vooral die kleuren! De vormen, eigenlijk alles. En zo KOUD! Het laatste deel van de tocht was ergens tussen de -7 en -10 graden. Het leuke is ook, dast het hier volledig laatseizoen is. Dus nauwelijks tot geen toerisme. Nadeel is dat veel toers niet doorgaan. Nah jah, dan maar zelf toch? Het is hier nu herfst, te vergelijken mert herfst in NL, maar dan met winterse temperaturen.

Toen de volgende dag weer met de bus een uur of veertien terug naar Punta Arenas gegaan. Vanaf daar veel inkopen gedaan voor onze volgende trip, die morgen begint (geduld., geduld, ik vertel het zo) Toen gister doorgreden drie uurtjes naar Puerto Natales. Want vanaf hier kunnen we naar het Nationale Park Torres del Paine! Yes, there comes the monkey out of the sleeve!

Lotje en ik gaan dus vanaf morgenochtend zeven uur kamperen in dat park. En gezien de temperaturen die ik net omschreef zijn de voorbereidingen dus erg belangrijk. Maar nu lijkt het klaar te zijn, op alles inpàkken na dan, om morgernochtend om zeven uur richting het park te bussen, ongeveer drie uur vanaf hier, en daarna op eigen houtje een dag of vijf door het park heen te denderen. Kamperen, wandelen, klimmen, survivallen, maar dan letterlijk. We hebben veel eten, veel warme kleren, een mooi tentje, al op de Curacaose Zeeman gekocht voor het luttele bedrag van 50 pieken, en goede schoenen en zwaaaare backpacks gaan we. ZO´N ONGELOOFLIJKE ZIN IN! Oh ja, ze hebben daar ook poema´s…

OKay Okay, ik zal even allerlei ouders weer minder bang maken, we hebben ons netjes aan een checklist gehouden, we hebben alles, en als hget goed is kan je elke dag nog kamperen op een soort van campsite, gesloten gezien het seizoen, maar het kan nog wel. Dus een tijdje geen contact dus. Pa, ma, zie dit dus weer als mijn wekelijkse belletje, maar dan in de vorm van een Livenewsje.

Livenews mail probleem word aan gewerkt, komt binnenkort weer in orde, als Ewout meewerkt (hahaha wat makkelijk)

Okay, tijd om te gaan, er komt een prachtige zonsondergang aan. Oh ja! Eergister een prachtige maansverduistering gezien, puur toevallig, door het oplettende oog van ondergetekende (tap tap op eigen schouder). De luchten hier zijn zo anders, het zijn Patagonische luchten, blijkbaar beroemd, om de rare vormne van de wolken. Hopelijk lukken alle foto´s. Wil het zo graag aan iedereen laten zien.

Tot de volgende keer, kan wel lang duren dus.

Ook namens het kleine blonde schatje (die wel erg dapper was op de gletsjertcht, vier mannen en één klein dapper meisje ertussen),

Marius aka Marinus B aka Frummel, aka Mus aka Broekie