Archive for May, 2003

Ja haai, Lozzeliedje hier! nog 1 weekje in Chili… 1 weekje nog. We leven nu in de after-Nederland fase. Eerst twee weken Chili voor Ewouts vertrek naar Nederland, dan twee weken tijdens, en nu zitten we in de laatste van twee weken na je aankomst op Curaçao. Nu, wat hebben we allemaal ook alweer gedaan in de tussentijd…
Ah ja, we hebben dee kampeertocht dus vroegtijdig moeten stoppen, dus hebben na een paar daagjes intensief rustnemen (erg vermoeiend ook) een bustour door dee rest van het park genomen. Niet geheel volgens onze stijl, maar het Torres del Paine park was toch wat ons tot Chili heeft aangetrokken, dus een nacht daar doorbrengen vonden we niet genoeg. We hadden immers alleen nog maar de wereld beroemde Torres gezien bij zonsondergang. Wat dat is zal ik denk ik niet uit kunnen leggen in woorden, foto´s zijn vereist bij de uitleg. Ok, k zal het toch even proberen. Rotspunten zo hoog als de ´gewone´bergen van het park, maar dan zo steil aan alle kanten dat er geen vlokje sneeuw op kan blijven liggen.
Met de bus nog even de waterval en Lake Grey bezichtigd, een heleboel guanaco´s (Chileense Lama´s) en een suk of 30 Eagles boven onze auto zien circelen.
Lake Grey is werkelijk het mooiste natuurverschijnsel dat ik ooit in mjin leventje eb gezen. Een enorm meer aan de voet van Glacier Grey, dee grootste gletsjer van het park. Het was grijs en grauw weer, koud en wnderig en het water had daarom een ook een troosteloze kleur gekregen. In het grootste contrast met dit alles, dreven er de grootste ijsklontjes in het meer, stukken rots zo helder blauw als niets anders in de wereld blauw is. Ik hoop zo dat dat sprookjesachtige contrast ook maar een beetje uitkomt op de foto´s…
Na de dag in park hebben we tickets gekocht voor de gaafste en langste tocht van ded reis: een 3 daagse bootreis van Puerto Natales totaan Puerto Montt. We mochten donderdagavond aan boord, om ded volgende morgen in alle vroegte te vertrekken. Ik dacht nog bij mezelf, waarom zo vroeg aan boord als we pas dee volgende dag weggaan? Bleek dat wij niet de enige ´pasagiers´ van het schip waren. En met wij bedoel ik de ons en onze medemensen die met ons aan boord gingen. De rest van de nacht, toen wij braaf lagen te slapen in onze bunks werden een vrachtwagentje of 30 aan boord gereden. Koeien. Dertig vrachtwagens volgeladen met koeien. De volgende morgen werden natuurlijk de eerste grappen al gemaakt over ´genoeg voedsel voor weken´, ´zeezieke koeien´ enz. enz. Echter het werd snel duidelijk dat de koeien het laatst lachten, ookal vonden we de grappen op dat momet nog erg vermakelijk, want binnen no time was de koeiemest lucht in het gehele luchtdoorvoersysteem van het schip gaan zitten, en was er dus nergens een vleugje frisse lucht meer te bemachtigen. Daar bleef het niet bij, want door een storm die was op komen zetten hebben we nog twee nachten extra op de boot gezeten, waarin de mestlucht volledig was ontwikkeld tot pure ammoniak. En da´s nog niet alles, want het geluid dat zoveel koeien bij elkaar produceren, gaat werkelijk alle decibellen teboven. Nee, wat dat betreft ka ik niet betreuren dat de storm ze een klein zwijgen opgelegd heeft. Een schamele boe kon er hier en daar uit protest nog vanaf, maar daar bleef het bij. Goed, genoeg geklaagd over de trip, want de rest was werkelijk geweldig. Wilde zeehondjes die om de boot heen en weer sprongen, dolfijnen, de mooiste Lord of the Rings-achtige omgeving, en alles zonder ook maar een levend wezen aan land te spotten. Daarbij kwam nog dt we het enorm getroffen hadden met onze medepassagiers. Een Schots stel, een stel uit Tasmania, een meisje uit Engeland en een Zwitserse einzelganger. Verder nog wel wat mensen, maar die hebben we niet veel gezien. Aan boord bestond het leventje voornamelijk uit eten, film kijken, eten, lezen, spelletjes doen, eten, film kijken, enz. enz. Heeeeeerlijk! WE heben er weer een aantal vakantie bestemmingen bij over de wereld. Lukas, de Zwitser, is nog een dagje of wat met ons meegereisd naar Santiago en gaat ons leren snowboarden in de winter. Ik ben bang dat ik dan toch ook maar moet onthllen waar zz nou voor staat (Ewout, had je maar gelijk…): Lozzelietje is en beetje zeeziek geweest. Op dag twee namelijk stak er een windje op, net op het gebied waar onze koers naar een stukje open zee leidde. Nou zijn er over t algemeen altijd wel golven in zulke gebieden, maar met dat extra windje dat al gauw uitgroeide tot een storm die golven van boven de 10 meter veroorzaakte, ,besloot e kapitein te wachten tot later. Ruim 16 uur later, en geen knoop verder (zo heet dat in de scheepsvaert), was ded wind een beetje gaan liggen en met in het achterhoofd van de kapitein dat de boot zondagavond in P. Montt moest zijn wegens een ondedrhoudsbeurt, hebben we het er maar op gewaagd. Iedereen superenthousiast van laat die golven maar komen (ik was ooit een van hen) op het voordek, starend naar de enorme golven die de boot veroorzaakte elke keer dat hij op het water terugstuiterde na gelanceerd te zjin door metershoge golven (snap je m nog?). Hoe dan ook, ik zou het niet weten want na de derde knal hing ik al groen en geel over dee railing het waterniveau nog een beetje te verhogen. Ik moet zeggen dat dat wel opluchtte, meestal als je iets lichter bent op die manier kan je er wel weer tegen. Nou ik niet, heb de rest van de dag en nacht op de wc doorgebracht en in bed. gaaf ja, die storm. Gelukkig heeft Mus, de schat, foto´s gemaakt van hoe het schip stuiterdee en de golven die hij veroorzaakte. Kan ik later met de thuisblijvers meegenieten van de verhalen erbij…
Toekomst, tja, ik weet niet wat MB daarover in gedachten had, maar ik weet dat ik volgende keer een ander merk zeeziektepilletjes aanschaf als we weer zoiets van plan zijn.
Oh, nog even over ded dag van aankomst in Puetrto Montt. Is misschien wel even leuk om te vertellen dat wij vinden dat wij dat backpacken nog best een beetje onder de knie hebben als beginers: We dachten namelijk eens te kijken hoe anderen dat nou doen, dat hostels uitzoeken. Wij gaan namelijk elke keer gewillig mee met oude vrouwtjes die tegen elkaar op staan te bieden als wij een bus uitkomen: soms de leukst ogende, soms de dichtbijste, soms de goedkoopste.Altijd succes gehad, maar we dachten misschien missen we wat. Dus maar kijken hoe de mensen van de boot dat dan deden. Het mannelijk dedel van het Schotse stel en het vrouwelijke van de Tasmanen sloegen samen de Lonely P. (aka Lonely Planet, reisgids) open en prikten er een hostel uit. Wij expres niet ermee bemoeien, kijken wat er zou gebeuren en jahoor, na een uur lopen kwamen wij bij het adres (linea recta erheen gelopen, met alle tassen op rus en buik, bleek dat ze niet gekeken hadden hoe ver het zou zijn…). Geen hostel. Weer een stukje terug gelopen en toen hebben ze het maar gehouden bij een hostel waarvoor ze ong. 3x zoveel betaalden als wij normaal gesproken doen. Al met al een goeie egoboost (und jetzt, …hihi) voor ons systeem. En dan te bedenken dat wij eigenlijk alleen maar meeliepen omdt we onze tassen voor de dag wilden opslaan op hun kamer, want onze bus zou later die middag vertrekken, naar Santiago.
Een nacht hebben we in Santiago doorgebracht en vervolgens meteen weer door naar het noorden. We hebben nog een week over hier, en santiago is erg duur om in te blijven hangen, dus hebben we een goedkoop busticket naar La Serena gekocht, waar we nu zonder jas ´s avonds in de tuin kunnen zitten, palmbomen om ons heen en cactussen enzo. Het wordt winter nu hier, dus tropisch is het niet, maar dat komt wel weer als we op Curaçao terug zijn… Vanaf nu wordt het alleen nog rustig aan doen, onze missie van het zuidedlijkste mogelijk komen is bereikt ( al zijn Cape Horn en Antarctica nog niet van ons af…), dus alles wat we nu nog doen zien we als extra. Er is hier in de buurt een mooie Observatory met LT´s (Large Telescopes), VLT´s (Very Large Telescopes) ELT´s (je voelt m al aankomen: Extremely Large Telescopes). Klinkt allemaal erg veelbelovend, dus dat gaan we nog wel even van ´dichtbij bekijken´.

Tot zover weer de belevenissen in het Chileense. Ik denk dat we tot woensdag hier in de buurt zullen blijven, kijken hoe het er in de Atacama woestijn aan toe gaat allemaal, en dan de laatste dag of twee dagen in Santiago vertoeven, afscheid nemen van dee stad waar we verliefd op zijn geworden…
We hebben tijdens onze reis veel nare verhalen over Lima gehoord, dus we hebben onze vlucht een dag verlengt, nu hoeven we maar een dag en een nacht… Verandert trouwens verder niets aan de aankomst tijd op Curaçao.
Heel veel liefs, en als ik het al mag zeggen, Leo en Inge alvast gefeliciteerd, kan ik dat niet meer vergeten, Claire succes met alles en de rest: Tot heel snel alweer ben ik bang!!

Liefs,
LTSC

Weer terug in de bewoonde wereld. Al een tijdje eigenlijk. Hebben twee dagen gekampeerd, in de vrieskou, maar zo ontzettend mooi! Zelden zoiets moois gedaan, het was zo ver weg van alles. Maar eerder terug gegaan, vanwege mijn enkel. Uiteraard. Maar ja, ben blij dat we wel twee dagen hebben kunnen doen.
Vanavond voor een dag of vier een boot op!!! Er zijn maar een paar mensen op de wereld die mijn obsessie met grote schepen kennen, maar voor alle anderen: Ik ben gek op schepen! Heerlijk, vier dagen een reis maken, het duurt wat langer dan met de bus, maar het is dan ook veel leuker.

Voor de rest weinig tijd. Ewout, nog een week of tweeeeeeeeenhalf en dan zijn we weer op Hato! Woohooo!

Moet gaan,

Grtz ook van Liselotte,

MB

Zo, verjaardag voorbij, veel gereisd, en nu in de laatste voorbereiding van de volgende grote grooote stap. Even kijken of ik kan terugblikken…Oh, alvast sorry voor de typefoutjes, maar het is erg koud, en vingers doen niet geheel mee (ik verwacht geen medelijden )

Verjaardag! Leuke gezellige rustige dag gehad, we hadden net een dag gewandeld, en de volgende dag zouden wee de gletsjer opgaan, dus rusttijd was geboden. Gezellig uit eten geweest, veel mensen aan de telefoon gehad, maar ecvht een verjaardagsgevoel was het niet. Tot een uur of half elf. We kweamen net terug van uit eten gaan, en kwamen weer bij het hostel aan. We zagen een jongen, die bij het huis hoort lachend bij het rtaam staan, maar wij waren in de veronderstelling dat dit was omdat we net bijna waren opgegeten door een stel dolle straathonden. Dus wij lopen door naar binnen, en worden een beetje gevolgd door andere gezinsleden, tot aan de keuken.
Daar, op de tafel, met ineens een mooi kleedje erop, stond een kolossale zelfgebakken taart, gemaakt door de oma, met fruit erop, en snoepjes, en een prachtig kaarsje in het midden. De muziek stond aan, en er werd ineens in het Spaans voor me gezongen. Wat bleek, ik had ´s ochtends gezegd tegen het ouwe omaatje, dat ik jarig was, en dat er dus, als er gebeld word, en ze verstaat het niet, maar door moet sturen naar mij. Toen kwam het kleine vrouwtje (rond de 1.50m) naar me toe gehobbeld, gaf me een kolossale knuffel en zoenen erbij, en vond het geweldig dat ik hier mijn verjaardag mocht vieren. Toen het kaarsje uitblazen…ik blazen, kaarsje uit….>Kaarsje weer aan! Allevier de gezinsleden in de kreukels: “Niet vergeten, dit is Tierra del Fuego (Vuurland), daar krijg je de kaarsjes niet zomaar uit!” kregen we te horen.
Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik totaal geen taartliefhebber ben, maar deze taart heb ik met genot op zitten eten, alleen omdat die met zoveel liefde gemaakt was. Ik had me nog nooit zo jarig gevoeld.

Toen, de volgende dag de gletsjer opgelopen. Opgeklauterd, opgeklommen, opgegleden. WAT een wandeling, de zwaarste uit mijn leven, zonder twijfel. Maar absoluut de moeite waard. Prachtige uitzichten over de Fin del Mundo, Tierra del Fuego, en de landschappen van Argentinie. Na een uur of drie lopen, glijden vooral, echt niets lag stil, kwamem we bij de gletsjer. Zo groot, het is niet voor te stellen. Vanaf een afstand zagen we een klein zwart gaatje. Daar werd ons in het Spaans verteld dat we daardoor naar binnen de gletsjer in zouden gaan! Dus wij galopperend die kant op, en ja hoor, het bleek inderdaad groot genoeg om doorheen te gaan. Toen dus een meter of honderd stijl omhoog de gletsjer in. Zo mooi, vooral die kleuren! De vormen, eigenlijk alles. En zo KOUD! Het laatste deel van de tocht was ergens tussen de -7 en -10 graden. Het leuke is ook, dast het hier volledig laatseizoen is. Dus nauwelijks tot geen toerisme. Nadeel is dat veel toers niet doorgaan. Nah jah, dan maar zelf toch? Het is hier nu herfst, te vergelijken mert herfst in NL, maar dan met winterse temperaturen.

Toen de volgende dag weer met de bus een uur of veertien terug naar Punta Arenas gegaan. Vanaf daar veel inkopen gedaan voor onze volgende trip, die morgen begint (geduld., geduld, ik vertel het zo) Toen gister doorgreden drie uurtjes naar Puerto Natales. Want vanaf hier kunnen we naar het Nationale Park Torres del Paine! Yes, there comes the monkey out of the sleeve!

Lotje en ik gaan dus vanaf morgenochtend zeven uur kamperen in dat park. En gezien de temperaturen die ik net omschreef zijn de voorbereidingen dus erg belangrijk. Maar nu lijkt het klaar te zijn, op alles inpàkken na dan, om morgernochtend om zeven uur richting het park te bussen, ongeveer drie uur vanaf hier, en daarna op eigen houtje een dag of vijf door het park heen te denderen. Kamperen, wandelen, klimmen, survivallen, maar dan letterlijk. We hebben veel eten, veel warme kleren, een mooi tentje, al op de Curacaose Zeeman gekocht voor het luttele bedrag van 50 pieken, en goede schoenen en zwaaaare backpacks gaan we. ZO´N ONGELOOFLIJKE ZIN IN! Oh ja, ze hebben daar ook poema´s…

OKay Okay, ik zal even allerlei ouders weer minder bang maken, we hebben ons netjes aan een checklist gehouden, we hebben alles, en als hget goed is kan je elke dag nog kamperen op een soort van campsite, gesloten gezien het seizoen, maar het kan nog wel. Dus een tijdje geen contact dus. Pa, ma, zie dit dus weer als mijn wekelijkse belletje, maar dan in de vorm van een Livenewsje.

Livenews mail probleem word aan gewerkt, komt binnenkort weer in orde, als Ewout meewerkt (hahaha wat makkelijk)

Okay, tijd om te gaan, er komt een prachtige zonsondergang aan. Oh ja! Eergister een prachtige maansverduistering gezien, puur toevallig, door het oplettende oog van ondergetekende (tap tap op eigen schouder). De luchten hier zijn zo anders, het zijn Patagonische luchten, blijkbaar beroemd, om de rare vormne van de wolken. Hopelijk lukken alle foto´s. Wil het zo graag aan iedereen laten zien.

Tot de volgende keer, kan wel lang duren dus.

Ook namens het kleine blonde schatje (die wel erg dapper was op de gletsjertcht, vier mannen en één klein dapper meisje ertussen),

Marius aka Marinus B aka Frummel, aka Mus aka Broekie

Dat is het nummer waarop ik te bereiken (misschien een wat groot woord…) ben op mijn verjaardag! Het is het nummer van het hostel waar we nu zijn. Als er wordt opgenomen, krijg je allerlei oude Spaanstalige vrouwtjes aan de lijn, dus even doorbijten, en roep hard dat je op zoek ben naar MARIUS en die logeert in kamer 8 (OCHO!), en dan moet je een eind komen. Ik zal ook proberen wat in de buurt te blijven een deel vd dag. Dus iedereen, het nummer nog 1 keer:

0054 2901 421884

Tot overmorgen dus misschien.

Ewout! Fijn om een teken van leven van je te horen. Wij kunnen er niet bij met onze koppies dat je daar nu zit. Wat een snol is die Lucrecia zeg! Niet te geloven. Maar ja, we hoooopen heel erg op een oplossing voor aankomst. Wij zelf zijn ook netjes aan het uitgooien, want we balen er flink van dat we geen bedjes hebben om in te slapen bij terugkomst. Voor onze lezertjes, we hebben dus een klein probleempje (als in: grooot probleempje) als we terugkomen op Curaçao. We hadden afgesproken met onze trol van een huisbazin, dat we anderhalve maand geen huur hoefden te betalen, en weer zouden beginnen met betalen als we weer terug zouden komen. Perfecte deal dus. Toen, een dag voor vertrek naar Chili, begon ze ineens te vragen wanneer we haar zouden betalen. Betalen waarvoor? Nou, voor de tijd dat we weg zouden zijn…Daar begon het feest. De communicatie gaat altijd stroef, aangezien ze alleen Papiamentu en Spaans kan, en wij niet. Dus dat loopt altijd via Nederland, waar haar “vriend” woont, en zijn dochter. Dus we moesten tot de volgende ochtend wachten voordat dat kon, gezien het tijdverschil. Zij dus echt helemaal conjo, boos en overstuur, omdat wij niet wilden betalen (feit was ook dat we dat niet eens konden betalen, want we waren er vanuit gegaan dat dat niet zou hoeven). De volgende ochtend heel even aan de tel gehangen met die dochter, maar daarna geen uitsluitsel gekregen. En ongeveer twee en een halve minuut voor vertrek, met de backpacks al op de rug, vertelt ze ons dat we niet meer daar mogen wonen. Ja, wat doe je daar dan aan op zo´n moment? Helemaal niets dus. We moesten weg, dus we zijn gegaan. Nu blijkt dus dat ze ons er niet meer in wil laten, en dat ze zelfs onze spullen al op een hoop heeft gegooid (waar ik ongelooflijk boos over ben, dat ze met haar tengels aan onze spullen zit!). Dus nu is het probleem, dat we geen bedjes hebben om in te slapen als we terug komen. Gewoon een naar gevoel. Geen idee wat we ermee moeten vanuit Argentinie. Dus we hebben nu wat mailtjes gestuurd naar connectiehebbenden, en moeten nu maar afwachten. Hopelijk weet onzer Ewout nog een uitweg. We verzinnen wel wat.

Maar Ewout, leuk dat het leuk is in NL, hoe bevalt de jetlag? Ja, het liefst bel ik je, om een paar uur te ouwedeuren, maar ik weet niet of dat kan. Misschien een paar minuutjes. Op je thuislijn? Ga maar vast bij de tel zitten.

Wij houden hier even een rustdagje, om even op adem te komen, en geld te besparen, en gaan straks een dagtocht boeken, om morgen naar de grotten van een gletsjer te wandelen/klimmen…Klinkt eigenlijk best stoer. hihi.

Ewout, mail me anders ook even, vind ik leuk, ik wil meeeeer horen. Sterkte daar.

MB (en ja, ik signeer nog steeds!)

Vanaf hier verwachtte ik toch al echt 33 stukjes, en zeven veranderingen, maar Ewout laat nog niets van zich horen vanuit Nederland. Waar ben je nou? Gaat t wel goed? Laat van je horen!
Nou, vandaag ben ik in charge of stukkie schrijvuh, en ja, we hebben ´s avonds hier tijd genoeg daarvoor, en het is hier gratis. Vandaag hier een ongelooflijke wandel/klimtocht gehad, die ongeveer de hele dag heeft geduurd. Vanuit de stad/het stadje/dorpje/dorp/nederzetting (Lotje niet zo zeuren jij) hier een busje gepakt naar een gletsjer in de buurt. En vanaf daar met een skiliftje omhoog gegaan. En ja, het eerste sneeuwballengevecht is beslecht. Wat heerlijk zeg, van die lekkere ´ik pak een handje en het is meteen een sneeuwbal´sneeuw was het! Dan sla je dus een hele winter over in Curaçao, lig je op het strand met Kerst, en sta je in mei tegen een gletsjer aan sneeuwballen te smijten! Ik snap er nix meer van…
Maar nog even over die gletsjer….Het was ons dus verteld dat we een gletsjer zouden gaan zien, maar dat er niet echt een pad naartoe liep. Dus wij wandelen. Toen klauteren. Toen volledig berg beklimmen, maar we konden maar geen gletsjer vinden.

- ” Glad hier he?”
- ” Ja, er zal wel ijs onder de sneeuw zitten!”
- ” Gut, je hebt gelijk. Waar is die gletsjer nou he?”
- ” Geen idee. Maar glad hier he?”
- ” Ja, er zit zeker ijs hier overal, het klimmen wordt steeds moeilijker. Ik hoop dat we snel de gletsjer vinden.”
- ” Ja, waar is die gletsjer nou (al uitglijdend)?
Uiteindelijk zijn we extreem ontevreden weer naar beneden gegaan, deels op de kont, gezien de steilheid en de hoeveelheid sneeuw en IJS die aanwezig was, en zijn we beneden bij de liftmeneer gaan vragen waar ze die gletsjer nou verstoppen, of die soms bang was, of gewoon een hekel aan Hollanders heeft (Na vele uren zoeken begint de schizofrenie ook parten te spelen). Wat bleek, door de tijd van het jaar is de gletsjer niet al te goed zichtbaar, en is die over de hele berg verspreid, bedekt met kleine en grote pakken sneeuw.
Dus. Ja. Beetje dom voel je je dan wel hoor. Maar ook voldoening, want we hadden hem dus wel gevonden. En hoe. Een groot voordeel van ons gebrek aan intellect en logisch nadenken, was dat we wel belachelijk hoog geklommen zijn, en ongelooflijk mooie uitzichten hadden. Het was echt zo leuk om door de sneeuw te klimmen op zulke hoogte, en steilheden. En het kontglijden, ja, ik blijf erbij, het moet een Olympische sport worden.

Voor de rest is het nu rusttijd. Marius´ enkeltje is nu enigszins overstuur, dus het is nu eventjes koesthouden. De straf op de zonden. Maar ja, zoals mijn lieve moeder me zou vertellen, “Je wist het van tevoren!” En gelijk heeft ze.

De thuiskomstdatum gaat trouwens enigszins vervroegd worden, met een paar weken ongeveer. Dit vanwege een algemeen gevoel van we zijn klaar met dit eiland. Voor mij was het mijn werk waarom ik Curaçao heerlijk vond, en dat heb ik niet meer. Dus we hebben gewoon weinig zin om nog ruim anderhalve maand op een eiland te zitten wat we al kennen, en zelfs misschien iets te goed kennen. Daarnaast beginnen de financieen een rol te spelen. We gaan nu liever iets vroeger terug naar NL, om eens even flink aan de geld-verdien te gaan. Paps, is er nog een grasmaaier nodig? (Hihi) Dus waarschijnlijk zijn we rond begin juli op Schiphol te bewonderen. De preciese datum is nog niet zeker.

Zo dat was het wel weer, ik ga eens even lekker heet douchen, mijn schoentjes uittrekken, en een goed gesprek met mijn enkel voeren over wat zijn probleem precies is…

Iedereen trouwens nog bedankt voor de leuke reacties op het vorige stukje, we voelden ons bijna even thuis.

De Grote Verschrikkelijke Sneeuwman (en -Vrouw)

PS: nogmaals oproep aan Ewout: laat wat van je horen, of ik voel me gedwongen je te bellen, en dan zijn de rapen gaar!
PPS: Mijn mailbox lijkt vol te blijven zitten, dus mailtjes kunnen even tijdelijk weer naar Hotmail (mhordijk@hotmail.com), en Ewout, maak die boel dus is effe wat groter (alsjeblieft).

Okay, Liselotte gaat zo verslag doen van ons gereis vd afgelopen dagen, ik wil alleen heel even jou een hartje onder de riem steken. Morgen ga je naar >NL, voor ons echt heel erg gek, zo vanuit Argentinie (he? Argentinie? Jaaaah, dat legt Lotje zo wel uit). Echt heel veel plezier daar, en succes, en alles, en nog meer, en blah. We missen je echt hier, we hebben veel te veel momenten die minder zijn zonder jou hier. Ik had het gisteravond echt ff zwaar. Gek dat je zo ver weg ben nu, na zo lang op elkaars´ lip zitten. Maar het is zo fijn, dat lip zitten. Wil niet echt zonder meer. Nederland is echt wel heel ver weg hoor. Ik weet echt niet zo goed wat ik nog zeggen moet, alleen dat we niet kunnen wachten om weer met jou op de grond te zitten, uitkijkend op de Carib. Zee, met Risk voor de neus (loser!) en gewoon gezellig bijpraten. Nog een maand.
Hier blijft het geweldig (koud), en extreem mooi. Maar, wederom, Liselotte verteldtd daar zo over.
Ewout, je bent en blijft mijn beste vriend, en ik vind die afstand maar nix. Helemaal nix. Kan me nu een beetje voorstellen hoe dat over een paar maandjes zal zijn. Wat een rotvooruitzicht. Maar ja, voor die tijd hebben we nog even op Curacao, en daar gaan we wat van maken. Eigenlijk wilde ik alleen maar even zeggen, suc6 en plezier in het Kouwe >Kikkerlandje, maar dat loopt weer eens uit de hand. Ok, maar dat bedoel ik wel. Dus: veel plezier en suc6, en doe de grtz aan iedereen daar, ook aan de koffieklup (HAHAHAHA), en we zien elkaar in een maand! Doe voorzichtig daar, en stop de bolletjes goed diep!

MB