Wat een vreemde ochtend. Ik was klaarwakker om 6:00 uur (wie me een beetje kent weet dat dit onmogelijk werd gewaand) en zit inmiddels (7:10) op mijn werk. Onder het mom van ik heb toch niks beters te doen.

Vanmorgen heb ik in mijn eentje door een zure appel moeten heenbijten. Dit is echter even zuur voor Liselotte en Marius, maar die slapen momenteel nog vredig. Mijn auto is opengebroken en leeggestolen. Behalve dus de radio-cd-speler (die mogen ze hebben) zijn ook practisch alle cd’s meegenomen. En dat is, vooral voor Marius (de meeste zijn van hem) maar ook voor mij en Liselotte, een zeer vervelend iets.

Helemaal omdat het vooral gaat om zelfgebrande cd’s, die niemand je nadoet. Zoals de Friesland-cd. En trouwens mijn complete Gigi-album ook. En mijn complete Mauro Picottoalbum. Laat ik maar niet verder denken, want ik word er alleen maar bozer van.

Goed. Mijn auto – die op de lijst staat om verkocht te worden – is dus opengebroken. Niet zomaar, nee, want de deur aan de kant van de bestuurder is geforceerd. Nu kan het ding nog wel op slot, maar met een beetje koevoet is ie zo weer open. Zo verkoopt de auto natuurlijk ook weer niet fantastisch. Ik baal daar behoorlijk van.

Maar natuurlijk blijven we met een glimlach op ons gezicht moedig naar de toekomst kijken. Jammer dat er weer een werkdag aankomt waarin (onnodige) stress het hoogtij gaat voeren, en waarin ik weer verantwoordelijk zal worden gehouden voor al het werk dat niet gebeurd is, terwijl ik me het leplazerus werk. Maar dat zien ze hier niet.

Voor de rest gaat het prima ;o) Moest even mijn ei kwijt. Raad eens: over 5 weken ben ik weer eventjes in Nederland! Daar heb ik wel weer zin in.

Liselotte is bijna jarig…