Van het dansen. Maar dat leg ik zo wel uit. Allereerst, lang geleden dat ik wat van me heb laten horen. Het liefst zou ik sorry zeggen, maar dan lieg ik. Ik heb het gewoon heel erg druk met werk, geen geld voor internetcafé’s, en was het hier carnaval. Wat mij weer op mijn eerst woord brengt: Marius heeft voor het eerst in zijn leven carnaval gevierd! In Nederland ben ik altijd principieel tegen dat Hollandsche zwetende polonnaise-lopende gekwatsel, maar hier is het toch echt een ander geval. Iedereen swingen, een ongelooflijke stoet met rijdende bandjes, salsa en alle Zuid Amerikaanse muziek die je kan verzinnen, niet geheel lelijke vrouwen, met niet extreem veel kleren, en dan nog een biertje (of twee) en je swingt de pan uit, zelfs als macamba. Wat heerlijk zeg. De rest van het carnaval gedwongen moeten missen, aangezien ik weer moest werken, maar gisteravond eindelijk mijn kans gehad, op de laatste avond. Liselotte en Ewout hadden al een deel ervan op zondag gezien, dan is dezelfde stoet maar dan overdag. En zonder vuurwerk. Maar echt, ik vond het geweldig. Het was weer één van die zeldzame momenten dat ik het gevoel had dat ik in het buitenland zat.
Op werk gaat het weer goed, mijn enkel lijkt zich goed te houden, en het is nog net even druk, het hoogseizoen is bijna afgelopen. Dan stoppen de cruises, en word het pruimentijd. Wel even lichtelijk over de zeik geweest, aangezien ik elke dag op dezelfde saaie functie werd gezet, waar je geen hol met de dieren of water te maken hebt, en was mijn schildpaddenproject me afgenomen. Dus ik ben eventjes redelijk uitgevaren tegen David, mijn voor de rest erg goede baas, en nu heb ik de schildpadden weer terug, en heb ik eindelijk mijn identificatie programma kunnen starten. Wat een gedoe zeg, okay, zal het even uitleggen. Om de schildpadden te identificeren moet je ze of het water uitslepen, of ze onder water zo precies tekenen dat ze daarna herkenbaar zijn. Nou, het water uithalen is volledig onmogelijk, vooral gezien de financiele situatie van het Aquarium, dus het kwam neer op een poging doen tot ze tekenen. Onder water. Op zich ik gelukkig, aangezien ik daar graag en bijna dagelijx snorkel of duik. Maar dan; ja dan moet je van die sheets hebben waar je onder water op kan schrijven. En dan moeten de standaardpatronen van de drie verschillende soorten zeeschildpadden die we hier hebben erop gedrukt worden, en dan met van die speciale potloden het water in. Voel je het al aankomen? Uiteraard is hier geen geld voor. Dus ik heb een andere oplossing in elkaar geknutseld. Inge, je kan jaloers worden, je zwagertje begint een echte Crea Bea te worden!
Eerst een emmer gesloopt, want we waren erachter gekomen dat je daar onder water op kan schrijven. Ook met normale potloden, dus dat scheelde ook alweer. Daarna met mijn grote artistieke talent de outlines van de schildpadden op de stukken emmer (worden nu al sheets genoemd , yay!) getekend, en daarna het er met een mes ingekerft (slijt het minder snel), en daarna met een dikke stift eroverheen. Dus vanaf gisteren ben ik begonnen met de identificatie, en tegen vooral mijn eigen verwachting in heb ik iets gemaakt dat nog werkt ook. Knock on wood….Okay, tot nu toe dan. Dus de eerst drie van de eenenvijftig schildpadden bestaan nu ook echt, op papier. Ik krijg een team van vijf medewerkers achter me die gaan helpen, dus dat moet technisch gezien op kunnen schieten. Maar ja, dan vergeet je even dat dit Curaçao is. Maar ik ga mijn best doen, en ik hoop al een heel eind te zijn over een paar weken. Want ja, dan zit mijn tijd bij het Curaçao Seaquarium erop. Ongelooflijk, wat vliegt de tijd hier. Ik kijk er met gemixte gevoelens naar uit, om wat anders te gaan doen. Aan de ene kant heb ik het nog nooit in mijn leven zo naar mijn zin gehad in een baan. Ik ben erachter gekomen dat ik hier voor het eerst ooit mijn best heb gedaan voor iets. Ja, dat zegt een hoop over mij. Dat ik dan best een luie donder in het verleden ben geweest. Ja, dat klopt ook. Maar dat is nu anders. Op de Havo deed ik nix, Sprint VWO; soms even een dag of wat blokken, en UCU, ook leuk, maar met minstens drie vingers in mijn neus. Maar hier, hier is het anders. Ik zet me in, ik werk me vaak te pletter (vergis je niet hoor, ik kan soms nog best ouderwets fluimen, moet natuurlijk niet te snel veranderen), en weet je wat? Het voelt goed. En mijn enige vraagteken is wat er met deze instelling gebeurd zodra het vliegtuig weer in het Kouwe Kaasland landt. De tijd zal het leren.
Aan de andere kant kijk ik naar het leerproces. En dat begint zijn einde te naderen. Er zijn nog vele dingen die ik nog moet afronden, met uiteraard als belangrijkste de schildpadden, maar de meeste dingen kan ik nu, heb ik geleerd, en heb ik onder controle. En goed ook, al zeg ik het zelf. En ik heb ongelooflijk veel geleerd, meer dan op wat voor school dan ook, en ik weet nu hoe het Aquarium werkt en wat mijn functie daarbinnen is. De boeken die ze hier in Educatie hebben raken uiteraard nog niet op, maar over het algemeen ben ik hier ook richting afronding van het leerproces aan het gaan. En vooral geleerd eens één keer in mijn leven iets af te maken.
En nu zit ik dus weer in een nieuwe situatie, zijnde dat ik Curaçao nu wel een beetje gezien heb. Ik heb de mooie stranden al vaak gezien, vind die Amerikaanse cruisetoeristen domme geiten, vind Papiamentu één van de lelijkste talen ooit, voel me vaak te blank en gehaat door de locale bevolking, ’t is crimineel als de pest (eergister nog eentje in onze wijk doodgeschoten, al elf moorden dit carnaval, en dat is nog exclusief gisteravond, de grootste avond), en het is hier gewoon te klein. Al deze dingen zijn me nu pas gaan opvallen, want mijn doel hier loopt op een einde. En dat doel was Seaquarium. En het kon me niet schelen hoe lelijk, arm of crimineel het hier zou zijn, want dat maakte me toch niet uit. Maar nu ik hier bijna klaar ben, ga je het anders zien, en vooral realiseren dat ik het hier niet uithou tot augustus. So what to do, what to do. Nou, we zijn erachter gekomen dat je dan nog best veel opties overhoudt. Eigenlijk ongelooflijk veel. Eigenlijk te veel.
Een ding weten we al wel, Ewout zal ons niet vergezellen in wat voor reis dan ook. En met goede redenen. Tot voor kort (vorige week) zou ik hier niet weggaan zonder die flapdrol. Ik zag het als iets wat we samen begonnen waren, en dus ook samen wilde afronden. En ik wilde hier niet weg voordat Ewout zijn zaakjes op een rijtje heeft. Maar toen kwam Ewout met iets wat we ons nog niet in die mate gerealiseerd hadden: al is het samen uit, het wordt niet samen thuis. En dit heeft meer gevolgen voor ook mijn plannen. Op dit moment was het wilde idee: twee maanden als een idioot geld beunen en dan twee maanden op reis. Maar daarvoor zou Ewout wel zijn huidige baan op moeten geven, en veel ergens anders moeten gaan werken. Voor Ewout zou dit dus betekenen: al zijn opgebouwde zekerheden (qua baan etc) voor vier maanden door de plee spoelen, en volledig opnieuw moeten beginnen als Liselotte en ik weggaan. Dan zou het eigenlijk weer 10 november voor hem zijn. We zitten in verschillende fases. Ik heb mijn doel (bijna) bereikt, en Ewout nog niet. Dus hij heeft ook geen drang om weg te moeten. En de andere reden om bij Ewout te blijven, zijnde dat hij eerst z’n leven op een rijtje moet hebben, heeft hij de afgelopen tijd weten te ontkrachten, gewoon door zijn gedrag. Ik durf nu eigenlijk voor het eerst te zeggen dat Ewout gewend is aan dit eiland. Maar dan echt gewend. En het gaat hem goed af.
Dus nu lijken de plannen meer te zijn dat Liselotte en ik een reis gaan maken. Waarheen? Wenie. Hoe lang? Wenie. Da’s weer dat te veel opties probleem. Maar we gaan gewoon een tijdje van Curaçao af, en komen dan nog zeker even terug, gewoon om eens de toerist uit te hangen, en nog even vakantie te vieren. Dit lijkt nu de invulling. Denk ik. Maar misschien ook niet. En dat is het mooie nu. Mijn eerste verantwoordelijkheid is mijn eerste dag UCU. En da’s in september.
Oh, pap en mam, even dat jullie het weten, Ewout en ik hebben afgesproken dat we van de winter elkaar gaan zien in Oostenrijk. Dus mag Ewout dan bij ons blijven slapen? Aaaaah toe nou, poe he?
Nog even één laatste dingetje, het is alweer een maand ofzo geleden, maar Liselotte en ik hebben nog een privéconcert gehad van Blof. Ze zouden die avond op Mambo spelen, en de kaartjes waren best duur, en ach, het is maar Blof, dus dat zouden we niet gaan doen. Maar toen kwamen we uit werk, en toen liepen we over het strand naar huis, gingen we even zwemmen, en toen ging Blof ineens geluidscheck doen. Wat bleek te bestaan uit een nummer of tien. Dus Liselotte en ik hebben een strandbedje naar recht voor het podium geschoven, en zijn gaan genieten van ons privéconcertje. Dat was wel weer leuk. Zo, dat wilde ik nog een keer opschrijven, anders zou ik het vergeten.
Zo, dit lijkt een redelijke update te zijn. Jullie wilden een update, kan je ‘em krijgen ook! Dus! Zal proberen niet zo lang nix van me te laten horen, vooral als mijn ongeveer laatste bericht een lichtelijk deprimerende was. Iedereen bedankt voor de steun in reacties en vooral mailtjes. Het gaat nu weer goed. Ik loop weer als een zonnetje, en hou me nog rustig genoeg om dit zo te houden. Dames en heren, als u nu nog steeds leest, respect, want dit is best een end om te lezen. In dat geval, bedankt voor het lezen van deze soep van gedachtes, acties, reacties en gevolgen, en tot de volgende keer.

MB

Deze tekst een aantal dagen geleden geschreven, en nu pas de kans om te plaatsen, sorry voor het niet mailen, zit er nog even niet in. de grtz!