Archive for February, 2003

Okay, bereid je maar voor. Als je geen scheldkannonade, straf taalgebruik en hartluchterij wil lezen stop nu. Dat je het weet.

Mijn enkel is weer eens volledig naar de kloten. Waarom toch altijd? Ik haat dat ding. Op mijn werk, al lopend naar mijn kluisje mijn enkel verdraaid en schoot op slot. Ewout heeft me naar de Taams Kliniek gebracht, en een halve gipspoot was een feit. Einde werk bij Curacao Sea Aquarium. Voorlopig of voorgoed. Nog niet duidelijk. Voor de zoveelste keer, die teringenkel die me weer in de weg zit. Waarom toch altijd? Waarom kan dat klereding zich nou nooit eens goed houden, op de momenten dat het zo belangrijk voor me is? Het doet zo’n pijn, ik kan niet nadenken, kan niet slapen, de nachten zijn weer ouderwets zo lang. Alleen door een huis spoken, kijken naar spaanstalige programma’s, en patronen in het plafond vinden. En maar nadenken. En nu? Kan ik nog werken daar voor april? Ben ik nog wel de moeite waard voor het Aquarium? Wat moeten die lui met een mankepoot die om de andere seconde op zn bek flikkert omdat z’n enkeltje het niet houdt? Ik word er niet goed van. Mijn leven lang al zit dat rotding in mijn weg, kan ik niet mijn eigen gang gaan, en niet achter mijn dromen aan zoals ik dat had gewild. Wat baal ik hier toch weer van. Wat een understatement, balen van… Rolstoelen en krukken zullen altijd een groot deel van mijn leven blijven. En ik maar dromen over astronaut worden, topsporter worden en goed afstuderen, wat een gelul. Als mijn enkel besluit dat het afgelopen is, dan is het afgelopen. Kan niet normaal nadenken door die nooit weggaande rotpijn. Ben het zat. Ja, leuk is dat, ik ben het zat, en dan? Kan ik er ook maar iets tegen doen? Nee natuurlijk niet. Nieuwe operaties, flikker maar op, artsen hebben mijn probleem veroorzaakt, alsof die het ook ooit gaan oplossen. Altijd zeg ik maar tegen mezelf “wees blij dat je kan lopen” en dat weet ik ook donders goed. Maar soms, soms word het gewoon even te veel. En nu is zo’n soms moment.
Lees het, lees het niet. Vind me een zeikerd, vind me zielig, vind dat ik mn bek moet houden, het maakt me niet uit. Dit moest er even uit. En nu ben ik weer klaar. Al mijn zelfmedelijden in een stukje tekste verpakt. En dan is het ook wel weer genoeg. Nou weer de draad oppakken, en vechten maar weer. Voor de zoveelste keer de strijd aan met mijn voet. En ik zal winnen. Maar het zal even duren.

Dit heb ik ook vandaag geschreven. De rest vd foto’s (niet zo veel meer hoor) komen ooit nog een keer hoop ik. Goed, het einde van een gruwelijke actieve dag op Livenews.nl

Dat is weer een tijdje geleden. Ik geloof dat de laatste keer dat ik geschreven heb nog voor de trip naar Klein Curacao en Bonaire was, dus laat ik daar maar mee beginnen. Op zondagmorgen half vijf (waahaaa) stond de wekker. Toen hebben Liselotte en ik snel wat spullen bij elkaar gepakt, en zijn richting het Aquarium gelopen. Mijn duikspullen en Liselotte’s snorkelspullen hadden we de vorige dag al uitgezocht, en die lagen daar al klaar. Toen, rond een uur of zes zaten we in de jeep onderweg naar de boot. De boottocht was erg leuk, een tochtje van een uur twee, tweeenhalf, met leuke golven, leuk uitzicht op Curacao, en veel Amerikanen. Het was dus een duikkamp uit New York, waar we mee mee gingen. We waren op de boot met ook nog veel andere mensen, die allemaal voor een dagje gingen. Die gaan dan om vier uur ‘s middags weer weg, en dan blijven wij dus achter op het onbewoonde eiland.
Toen we daar aankwamen, keken we onze ogen uit. Zo mooi! Helemaal stil, één vuurtoren midden op het eiland, en voor de rest een paar visserskrotjes, een schipwrak van een jaar of dertig oud, en een huisje van dezelfde maatschappij als de boot die ons bracht. De stranden zijn zo wit als het maar kan, en het water helblauw. Eigenlijk wat je altijd op tv ziet, toevallig Blue Lagoon gezien? Vanaf toen eigenlijk iedere dag (op één dag na, mijn enkel deed wat pijn) twee duiken gemaakt, veel schildpadden gezien, ook tijdens duiken, en ongelooflijk veel andere vissen, murenes, etc etc. De eerste nacht hebben we, na een gezellig kampvuur met de enigszins extreem verwende Amerikaantjes (grmbl), onder de meest ongelooflijke sterrenhemel geslapen, op het strand. Zelfs de melkweg was duidelijk te zien. In Nederland ben je ‘s nachts meestal op zoek naar een ster. Nu waren we op zoek naar een plekje waar geen ster was. Zodra ik daar weer over nadenk, ben ik weer stil en onder de indruk van die lucht.
Maar toen, rond een uur of half zes ‘s ochtends, werden we wakker…eerst was ik volledig gedesorienteerd over waar ik was, maar snel genoeg beseffend hoe kleddernat ik aan het worden was. Een stortbui! Je verwacht het gewoon niet! Dus wij als een stel idioten naar dat huisje gerend (huisje is eigenlijk een te groot woord, een ding met een dak erop, en veel palen waar hangmatten aan kunnen hangen, klinkt beter, maar da’s zo lang om elke keer te zeggen) en daar maar verder gaan tukken. Ik ben nog nooit zo snel na het wakker worden in platte sprint ergens geweest. Toen, de volgende dag uiteraard weer gedoken, en met Liselotte, het niet-duikertje (asthma, vandaar) wezen snorkelen, en toen iets ongelooflijks gezien: een Spotted Eagleray. Zoek alsjebliéft op internet op als je niet weet wat het is. Het is een rog, een heeele grote rog, die in de breedte groter is dan ik lang ben. Onze gok was een spanwijdte van zo’n 2-2.5 meter. We zagen hem allebei tegelijk, en zijn als een idioot naar hem toe gesnorkeld. Ik heb zelfs een stukje met hem meegezwommen! Het was echt ongelooflijk. ALSJEBLIEFT, zoek hem even op, want het is echt een machtig dier.
Toen, na een nacht in de hangmat, en nog overdag veel rondrennen op het eilandje, naar he schipwrak geweest, en op de vuurtoren geweest….Ooh mam, dat was niets voor u geweest…ooit zult u de foto’s wel zien, en me dan stevig toespreken, want het was best hoog, en best krakkemikkig. Maar een prachtige uitkijkplek. Goed, na nog een dag dus door naar Bonaire gegaan met de boot. Een lichtelijk ruige tocht van een uur of drie om daar te komen. Toen aangelegd bij het Bonaire Plaza Hotel, en daar hadden we één vierpersoonssuite. Klinkt goed he? Vonden wij ook. Totdat we beseften dat we met z’n twintigen waren. Dus wij hebben in de kajuit van de boot geslapen. En die dag ben ik ook begonnen met het halen van mijn Advanced Diver Diploma. Dus die twee dagen, hou je vast, een diepduik, nachtduik, wrakduik en fotografieduik gemaakt! Daarnaast ook een bootduik (weinig bijzonders, wat je ook al met je Open Water mag maken, maar als je een heel stuk theorie erover leest, ook een specialiteit), driftduik (dito). Nu moet ik er nog twee doen; de navigatieduik, verplicht, en ik ben ook bezig met een vis identificatie programma. Officieel moet je vijf specialiteiten doen om Advanced te worden, en ik zit nu dus binnenkort op acht! Niet slecht he? Ik blijf duiken ongelooflijk vinden, al heeft mijn enkel het vaak wel moeilijk met de flippers. Ben nu aan het sparen voor split-fins; zwemvinnen, maar met een spleet door het midden, waardoor je dus minder weerstand in het water hebt, wat dus veel beter voor mijn enkel is. Hopelijk kan dat binnenkort, maar ja, het is nu eenmaal geen luxe leven hier.
Uiteindelijk, na vier dagen zon zee strand en duiken weer terug naar Curacao gegaan, met pijn in het hart dat het weer voorbij was. Op de boot terug nog iets heel moois meegemaakt. Al eerder had ik dolfijnen gezien, een eindje weg, toen we naar Bonaire gingen, maar een paar mensen hadden die gezien. Maar toen op de weg terug naar Curacao kwamen ze ineens! Eerst naast de boot, en toen waren ze aan het racen en springen bij de boeg! En weet je wie er echt in die boeg lagen? Liselotte en MBeetje! Zo ongelooflijk mooi was dat! Jammer genoeg werden ze het weer zat, en waren ze er weer vandoor, maar het was prachtig om zo dicht bij die dieren te zijn.
Toen, terug op Curacao was ik even erg dankbaar. Dan kom je dus terug van vakantie, en dan kom je weer ‘thuis’. Terug naar ons huisje aan de zee, terug naar mijn geweldige baan, terug naar al een perfect leventje. Te belachelijk voor woorden eigenlijk.

Goed, nu weer even terug naar de orde van de dag: ongeveer al mijn weekenden zijn afgenomen, moet lange zware uren draaien, en de sfeer is iets minder aan het worden (I wonder why…). Wat blijkt, het gaat niet geweldig met het aquarium, dus alle part timers zijn eruit gegooid, en de rest van het personeel draait daarvoor op. Daarnaast gaat het even niet zo goed met mijn enkel. Lopen gaat steeds moeilijker, en concentreren op lopende (waahaaa! Woordgrapje!) zaken is er ook even niet zo bij. En daarnaast zit mijn moedertje nog steeds in NL met een brakke heup, en is pa de wereld aan het afreizen, van Oostenrijk naar NL naar Amerika naar NL naar Oostenrijk naar Japan China en India naar Nederland naar Oostenrijk. Ik ben altijd weer blij als hij weer op z’n plekje terug is. Zo, even in vier regels mijn zorgen en problemen uitgetypt. Is toch maar kort vergeleken bij de rest.
Met Liselotte gaat het nu erg goed, ze heeft een andere baan na een structureel meningsverschil (oeh wat drukt ie het toch subtiel uit) met Dolphin Academy. Ze is nu aan het werk bij een leuke strandtent Kon Tiki Beach, waar ze een stuk gelukkiger is met leuke collega’s en gewoon een ontspannen, gezellige werksfeer. Plus, ze verdiend een stuk beter. En het is nog steeds op loopafstand. Dus eigenlijk alleen maar voordelen.
Ah! Vanmorgen mijn eerste haaientanden gevonden! Nee, niet de mijne, aangezien ik niet haaientanden heb, maar wel die van onze citroenhaaien. Ik was aan het duiken in de Sharkpool met twee collega’s, op zoek naar baby Verpleegster haaitjes, want we hebben wat zwangere mama’s en veel haaien, dus die vreten ze meteen op. Dus wij moeten vaak gaan duiken daar om ze te vinden en het water uit te plukken. Alle haaien worden dan eerst naar de andere kant gelokt, en dan gaat het hek dicht. Och, jullie zouden het hek moeten zien….en verschimmelde gatenkaas met touwtjes wekt meer indruk op. Maar goed, het houdt ze tegen. Toen op zoek gegaan. Geen baby’tjes gevonden, maar dus wel haaientandjes! Met gevaar voor eigen leven heb ik er een stel te pakken gekregen. Maar de haaien waren toch aan de andere kant? Waarom dan gevaar?
Één woord: juffertjes. Klinkt weinig indrukwekkend he? Maar die kleine etterbakken zijn zo territoriaal als de ziekte, en kennen geen angst. Dus als jij in hun ‘tuintje’ komt, dan twijfelen ze niet, en vallen ze aan. Het feit dat ze ongeveer tweehonderd keer zo klein zijn lijkt ze weinig te deren. Nou, normaal gesproken vind ik juffertjes erg leuk en lief, maar vandaag kwam ik dus permanent hun tuintjes binnenvallen om een tandje te pakken. Ik ben echt helemaal lensgebeten door die etterbakken! En ze kijken er nog gemeen bij ook. In mijn handen, armen, kuiten, bovenbenen, eigenlijk alles wat niet beschermd was door mijn wetsuit. Zelfs in mijn wang! Op zich doet het niet extreem veel pijn, maar je voelt het goed. En als ze je dan met z’n tienen aanvallen, dan ben je snel genoeg klaar met je fascinatie van haaientanden hebben. Maar toch, ik heb er een paar te pakken gekregen, en ik kan niet wachten om de kans te krijgen om zo’n juffertje terug te bijten. De eikels.
Goed, ik moet weer het water in, een Bubble Watch doen. Normaal gesproken gaat er dan een duiker bij Animal Encounters het water in om de haaien en roggen en schildpadden etc te voeren, en dan vertel ik er wat over vanuit de onderwaterboot. Maar de duikers willen droog blijven (moet je maar geen duiker worden denk ik dan) en ik heb geen zin om datzelfde verhaal weer te vertellen, dus ruilen we steds vaker. Dus ik ga nu een onderwatershow geven, tot de otro vez!

MB

PortoMarie

Okay, nu ga ik iets gedurfds proberen….multiple foto’s? OOOOH wat zou Ewout trots zijn…
Brainpower op Mambo

Tot grote eigen ergenis moet ik bekennen dat ik het een leuk concert vond. En ik schaam me diep. Maar ja, elke gek z’n gebrek.
Dit is even een poging tot twee foto’s in een keer. De foto is van nature zo vreemd van licht, want “dat hoort zo” Aldus Ernest Kuiper.

Sinterklaasviering

Ja, ook wij hebben Sinterklaas gevierd, maar dan anders. Het was wel gezellig.