Met hoop in mijn hart kijk ik nu naar buiten: eindelijk een zonnestraal. Na de heerlijke storm van gisteren en zaterdag het harde werken aan het feest, is vandaag weer de normale week begonnen. Mijn op één na laatste. Terwijl ik hier uren verwerk van uitzendkrachten, dwalen mijn gedachten af naar Curaçao. Het is nu nog zo onwerkelijk, het is net alsof over twee weken een droom begint. Ik neem nog een slok koffie uit mijn tijgervel-mok. Het volgende werkbriefje aan de beurt. En kijk maar weer eens naar buiten, naar de zonnestraal… Nog eventjes wachten…