Search results for niels

24 hours from now my plane will land in Amsterdam. Last weeks here in Barcelona have been unbelievable great, and I’ve got this mixed feeling: I’m happy to go back, but I’m sad to leave.

Almost four years ago, I visited Barcelona for the first time. Just one day, together with friends (including Niels). At the end of that day, while watching the fountains in Montjuic (now my backyard), I decided to live in Barcelona once. Tomorrow exactly 1 year and 4 months ago, Niels and me moved here. I had three personal objectives: learn spanish, learn to play guitar and do sports. Haha. The last thing never happened, of course. My spanish didn’t improve in the first six months, but now (especially the last months) I can say that I speak Spanish. Not fluently, but good enough to have conversations. And then the guitar – that has been a success. I enjoy it a lot.

But I got a lot more from Barcelona. I made new friends, and experienced another way of life. Ah, the Barcelona life. The people in this city managed to create a society that doesn’t scare me. A society that I actually want to be part of. Of course BCN has his bad sides. It’s very easy here to just party and don’t care about the rest of the world, for example. And it’s expensive to rent an appartment. But in total, this city is the greatest in Europe. That’s of course just my humble opinion.

Since I’m leaving now, I’m going to miss everybody here. Some Australian, Dutch, Spanish, Catalan and a hundred Venezuelan friends. Yvell and Hieke, my flatmates, where amazing. They made the transition very smooth after Niels left, and continued to give magic to this appartment. I’ve been really happy here.

On the other hand: I’ve got a lot of things to look forward to. I’m going to move to Utrecht, in an appartment with Tom and (once again) Niels! Really nice… Also, it will be nice to spent more time in Holland than just one week. To have time with all the nice people that I know there. And of course, the weather. HAHAHAHA. No really. Holland is beating Barcelona weather for over a week already. It’s crazy! Now let’s hope it will continue this summer…

So – adios and hallo.

The British say it, so it’s true: Barcelona is the best city for romance. Better than Florance, Paris, Prague, Madrid, Amsterdam etcetera. That’s at least the result of one-of-those-researches. Read the Reuters article here.

So far the uninteresting news on this monday morning. A short update then: I’m working my ass off, I’m tired and I’m alive. I’ve got a lot of work to do before the 21st of february. Because at that date I’ll fly to Holland, because two days later I’ll be driving to Switzerland. And yes, that sounds like a logical route to me. Anyway, I’ll be heading to Switzerland to ski down some mountains for a week, and after that I’ll be spending a whole week in Holland again – for business and meeting friends. So a lot of travelling comin’ up. But I’m really looking forward to it: I’ve got to check out Marius’ new crib in Amsterdam, and Janwillems’ new crib in Utrecht, and Niels’ and Toms’ new crib – also in Utrecht. Seems like everybody moved to a new place… In the meanwhile I’m signing my next year-contract with the owners of my flat here in Barcelona. No moving around for me… Not yet… Not now… Maybe later…

I wish everybody a very happy newweek!

Afters spending holiday with my friends in the south of Portugal, I came back in Barcelona last wednesdaynight. Since Niels has left the appartment (he has to finish his studies in Holland and South Africa, for some reason), I had to find new roommates. So I’m going to live with two girls, both good friends. The problem of course is that now I actually have to wash my dishes etcetera. Pfff. But there are also good things! I came back from my holidays in a total different appartment. Niels, I’d never thought our appartment could be this cool. It’s amazing what a girl can do to an appartment in just a few days. Our apparment now features candles, a new coutch, more nice things on the wall, nice things on the floor, lights that create atmosphere, two living rooms instead of one, eight places to sleep instead of four… Amazing…

And another thing. Our washingmachine stopped working 2 months ago. At least, that’s what Niels and me thought. Turns out it just was switched off. Man, I feel like a woman sometimes. But of course happiness prevailed: I never have to hand-wash-difficult-shit-it-never-gets-clean my clothes again!

Marius and me are working on a livenews-related surprise for you guys. And I decided to write more than just 1 piece every 6 months. So here we go. I’m in Barcelona, not yet sure how long I’ll be here, not yet sure if my company will ever get off the ground here, knowing my company in Holland grows fast and gets better slowly but steady. Some of the friends I’ve made here the last six months have left Barcelona. Others are still here. I’m going to work more serious on my spanish, starting this month with an intensive course.

How I love this city…

…en het begint een klein beetje te landen. Niels en ik hadden – onder het genot van een paar wijntjes – vannacht een goed gesprek over hoe we de eerste weken beleefd hadden en hoe alles nu is. Het was allemaal wel wat drukker dan gedacht, zoals altijd onderschatte ik het geheel een beetje, maar we kunnen niet ontkennen dat we heel erg goed terechtgekomen zijn. Ons appartement is werkelijk geweldig, ik blijf het zeggen (googlemaps linkje hier). En met alle mensen die we hier nu al kennen is het echt supergezellig. Maar nu begint het echte werk: Niels begint met zijn studie aanstaande maandag, en moet voor die tijd vloeiend spaans leren, en ik heb een aantal deadlines voor mn werk aan mijn broek hangen. Oftewel: de dagen zwijgend achter de laptop zijn begonnen…

Ohja, Niels heeft een fantastische foto gemaakt van ons uitzicht vanuit ons achterbalkon (klik op het plaatje):

En uiteraard het nodige bewegende beeldmateriaal:
Lunch feat. Marius – Bekijk filmpje >>
Housewarmingparty – Bekijk filmpje >>

Hoppa. Appartement is in de pocket. Binnen 4 werkdagen. En wat voor een appartement… Laat ik beginnen met het feit dat we twee balkons hebben. De loop-eet-sta-leef-veeltegrote-keuken bevat alles (inclusief borden, glazen, bestek en wasmiddel), en behalve een wc in onze badkamer is er ook een wc op het balkon. Daarnaast hebben we 5 kamers, waarvan 1 woonkamer, 2 kantoor/slaapkamers en 2 slaapkamers. De ruimte is overweldigend en de vloer is spaans (gekleurde tegeltjes). De locatie is goed: vlakbij plaza espana. Qua openbaar vervoer komt bij ons in de buurt werkelijk alles langs. En het mooie is: we hebben de sleutel al, en zetten onze koffers er morgen neer. Klaar is kees. Stofzuiger, strijkijzer, alles is geregeld. En het ziet er allemaal fantastisch mooi uit. Internet- en telefoonlijn zijn besteld. Eigenlijk is alles geregeld. En dat laatste maakt me moe, heeeeel moe. Eindelijk even de tijd om niet meer scherp te hoeven zijn, geen zorgen meer te maken. Morgen, zodra mijn koffers uitgepakt zijn en de playstation aangesloten is, ga ik slapen. Ondanks het mooie weer. Ik heb het verdiend, vind ik. Niels vond dat hij het niet verdiend had, dus die besloot nog maar even een reggeabar op te zoeken vanavond. Uiteraard met onze venuzolaanse vrienden. Nou, geef mijn portie maar aan fikkie. Weltrusten.

UPDATE: Het moet zijn nr. 71 1-1, niet nr. 71 1-2 hehe…

Best een tijdje geleden dat ik wat gepost heb op het immer fantastische Livenews… Maar nu is er een goede reden: ik ben namelijk zo moe als maar kan, aangezien ik al 52 uur wakker ben – op twee korte powernaps na. Dat heeft alles te maken met onze trip naar Hamburg van afgelopen weekeinde. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Na een spetterend feest bij neef Tom (nog van harte gefeliciteerd met zijn 23e verjaardag) afgelopen vrijdag vonden Niels en ik het tijd om Marius eens op te zoeken in Hamburg. Daarbij moest in aanmerking worden genomen dat de reis niets mocht kosten, dus dat werd liften. We vertrokken zaterdagmiddag (half vier?) veel te laat naar Groningen, met de trein, om vanaf daar te liften naar Bremen en Hamburg. Affijn, we stonden om 18:00 uur op een liftplaats, vertrokken naar een volgende wegens geen succes, en kregen uiteindelijk een lift naar een betere uitvalsweg richting duitsland. Daar werden we rond 20:00 uur opgepikt door twee appeteitelijke dames die ons om 20:30 belangeloos over de duitse grens bij een benzinestation dropten. We vonden het zó leuk op het om 00:00 uur sluitende pompstation, dat we besloten daar zo láng mogelijk te blijven. Of nee, het was anders, er kwam ongeveer 0,2 auto per uur langs. Als zwervers gekleed in vuilniszakken lagen we daar onze nacht door te brengen, hopend op meer geluk in de ochtend, totdat een verdwaalde duitse bestelbus om 03:15 op ons teken stopte om te kijken wat er aan de hand was. Op mijn vraag “Wo fahren Sie?” werd verbazingwekkend genoeg “Hamburg” geantwoord, wat bij Niels en mij een significante toename van tanden in de mond veroorzaakte. We mochten gelukkig ook nog meerijden, Niels slapend op een bed achterin de bus en ik naast de bestuurder. Een heel gezellige trip van bijna 3 uur bracht ons uiteindelijk op de Reeperbahn in Hamburg, alwaar Marius ons snel daarna oppikte om te gaan slapen. Hamburg is een mooie stad, trouwens!

Enfin, een slaapje later begaven ons kloeke knullen vol verwachting naar de haven van Hamburg om rond 17:00 uur een oude fabriekshal binnen te stappen alwaar reeds 21 uur een feestje aan de gang was. Een fantastisch duits technohousefeest welteverstaan, met héél veel duitsers. En een prachtig uitzicht op de in de avondzon blakende haven. Gek. Nadat deze verantwoordelijkheid was genomen doken we rond 02:00 uur in bed om de volgende ochtend (het was inmiddels maandag) enigzins aan de brakke kant wakker te worden. Niels en ik maakten voort met het vinden van een liftspot, aangezien er dinsdag alweer gewerkt moest worden. Na het laatste kopje koffie namen we afscheid van Marius, en stonden we rond 13:00 uur op een prachtige plaats bij de uitvalsweg richting Bremen, Osnabrück en Enschede. Toen we daar na 1,5 uur geen lift kregen, verkasten we naar een officiële oprit van de snelweg.

Totaal hebben we 6 uur gespendeerd aan vrolijk dansend aankijken van chagrijnige Hamburgernezen. Toen kwamen we tot het inzicht dat niemand ons mee wilde nemen. Onderwijl het beraden op wat nu te doen, startte Niels een betoog over het Hamburg dat ons om de één of andere reden weigerde mee te nemen naar Bremen of wat dies meer zij, waardoor we slachtoffer waren van de antiliftmaatschappij. Dit leidde onherroepelijk tot de conclusie dat we bij wijze van schadeloosstelling op kosten van diezelfde maatschappij Duitsland uit moesten komen. Waarop ons twee naar het Hamburger Hauptbahnhof toog, en zonder ticket de ICE-trein richting Münster pakten. De conducteur vond het prima, na een tijdje met Niels’ paspoort en mijn rijbewijs zoet te zijn geweest. Aangekomen te Münster stapten we samen met een verwilderde Fin (bestemming Amsterdam) rond 22:00 over op de stoptrein naar Enschede. Hier was de conducteur iets minder te spreken over ons ongebruikelijke treinreisgedrag (in die volksmaul auch wohl schwarzfahren genoemd), maar zijn dreiging met het ons laten arresteren door de Nederlandse marrechaussee bleek loos te zijn. Blij eindelijk in Nederland te zijn kwamen we op Enschede Centraal rond 23:20 erachter dat de eerstvolgende trein richting Utrecht cq Amsterdam pas om 04:57 zou gaan. Reden voor een biertje in de binnenstad, waar we rond 02:00 uur toch echt vriendelijk verzocht werden te verdwijnen. De laatste uren op het station spenderend hebben we de Fin bijgepraat over do’s en don’ts in Nederland. Vervolgens de trein gepakt richting Utrecht, waarna ik direct door kon naar mijn werk en Niels lekker een tukkie kon gaan doen. Toen ik uit mijn werk kwam heb ik een powernap van anderhalf uur genomen, aangezien er nog verantwoordelijkheden zaten op het Neudense terras alhier. Dat draaide eropuit dat ik afgelopen nacht misschien één uur geslapen heb, maar meer ook niet, waarna ik weer kon gaan werken. Daar kom ik zojuist van thuis.

Ik ben brak doch gelukkig, en ga vanavond eindelijk eens op een fatsoenlijke tijd slapen. Wel weer genoeg avonturen beleefd voor nu… Weltrusten!

Zo. Nu is het woord eens aan mij. Marius, Maurits en Niels zitten respectievelijk in Parijs (bijna Milaan), Rome (bijna Napoli) en Kiev (bijna Brasov). Ik zit in Utrecht (bijna Utrecht). Jawel. Mezelf opwindend over de EU-top in Brussel, over een unaniem Nederlands gebrek aan begrip van leven, over van alles en nog wat. Maar ook genietend. Van bijvoorbeeld de warmte. Vanmiddag liep ik door Utrecht met een ouderwets Curaçao gevoel: de zon scheen niet, maar het was ontzettend warm. Ik liep op mijn 5-sterrenhotel badslippers uit St. Petersburg (dank, Marius) en in een t-shirt en broek door de stad te slenteren. Lekker nadenkend over mijn eerste jaar studie die volgende week vrijdag afloopt, halsreikend vooruitziend naar de vakantie op Kos over ruim 2 weken, en filosoferend over “Ontdekking van de Hemel” van Mulisch, welke ik – tot mijn schaamte – nog nooit gelezen had maar nu dus wel in begonnen ben.

En onderwijl heb ik een besluit genomen. Over een jaartje of 2 is het weer eens tijd voor een grote reis. Een reis van een half jaar, of een jaar. Alles kan nog veranderen, maar het zou best kunnen zijn dat de reis van Zuid Argentinië naar Noord Alaska gaat leiden. Het is een idee, maar eigenlijk ook een besluit. Ik wil het doen. Later hierover ongetwijfeld meer, nu ga ik me echter te ruste begeven op deze zwoele zomeravond.

Morgen Lotje verhuizen. Gezellig! Alleen wil ze natuurlijk precies weer op de warmste dag ter wereld verhuizen. Hehe. Als alles meezit betekent dat morgenavond een feestje ergens nabij Flowerdale, maar dat bekijken we nog even. Ik heb zin in morgen! En in overmorgen! En volgende week! En de weken daarna, en het komende halfjaar, en de komende 10 jaar! En ook in de rest van mijn leven! Ha! Wat ben ik ineens enthousiast zeg. Het zal wel goed zijn. Het voelt immers goed.